Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Wiktor Hugo cytaty

Wiktor Hugo (ur. piątek, 26 lutego 1802; zm. piątek, 22 maja 1885) przeżył 83 lata, 2 miesiące i 26 dni

Victor Marie Hugo był francuskim pisarzem, autorem sztuk teatralnych oraz politykiem popierającym demokrację.

Książki Wiktora Hugo:

Człowiek śmiechu • Człowiek śmiechu • Dzwonnik z Notre Dame • Han z Islandii • Hernani. Dramat w pięciu aktach • Katedra Marii Panny w Paryżu • Nędznicy • Ostatni dzień skazańca • Rok 93

Strona numer 11

Serce ludzkie (...) może pomieścić tylko pewną ilość rozpaczy. Kiedy gąbka nasiąknie, choćby całe morze po niej przepłynęło, ani jedna łza więcej nie przeniknie do środka.

A otóż zauważyliśmy, że sędziowie tak sie na ogół urządzają, by dzień ich roków był również dniem ich złego humoru po to, by móc wygodnie wyładować go na kimś w imieniu króla, prawa i sprawiedliwości.

Zrywanie ponurych powiązań z przeszłością to bolesna praca.

Od jedenastu lat był studentem. Obwąchiwał prawo, ale go nie studiował.

Lecz, wielebny ojcze, spędzać życie to nie dosyć jeszcze, trzeba na nie zarabiać.

Niejeden młodzieniec, nikomu nie znany, bez nazwiska, bez urodzenia, bez majątku, jest marmurową kolumną podtrzymującą świątynię wzniosłych uczuć i wzniosłych idei i niejeden człowiek światowy, zadowolony z siebie, zamożny, strojny w lśniące trzewiki i błyskotliwe słówka, widziany nie od zewnątrz, lecz od wewnątrz - to jest od tej strony, którą chowa dla kobiety - okazuje się głupim klocem, pełnym utajonych namiętności, brutalnych, wszetecznych i plugawych - słupem przy karczmie.

Dręczyło go także to, że musiał myśleć. Zmuszała go do tego sama gwałtowność sprzecznych wzruszeń. Myślenie - rzecz zupełnie dlań obca - sprawiało mu dotkliwy ból." - Javert

A śmiech - to zapomnienie.
Ten, co rozdaje zapomnienie, jest wielkim dobroczyńcą ludzkości.

Melancholia to szczęście bycia smutnym.

Bóg kryje się we wszystkim, lecz wszystko kryje nam Boga. Rzeczy są czarne, ludzie nieprzejrzyści. Kochać kogoś - to uczynić go przejrzystym.

Ktokolwiek żył samotnie wie do jakiego stopnia monolog leży w naturze ludzkiej. Słowo zamknięte wewnątrz gryzie; przemawianie do przestrzeni daje mu ujście.

Kiedy oczy jej zamykały się, kiedy zanikało w niej czucie, wydało jej się jeszcze, jakby ogień przypalił jej wargi; spadł na nie pocałunek gorętszy niż czerwone katowskie żelazo.

Szczęśliwe zakończenie wielkich przedsięwzięć zawdzięcza człowiek po trosze losowi, a po trosze przebiegłości.

Święci byli jego przyjaciółmi i błogosławili go, monstra były jego przyjaciółmi i strzegły go.

Taka już jest właściwość pruderii - tym pilniej strzec, im twierdza jest mniej zagrożona.

Miłość to pozdrowienie, które aniołowie ślą gwiazdom.

Właściwością takich kar, w których przeważa to co bezlitosne – a więc to, co otępiające – jest, iż powoli, mocą jakiejś niedorzecznej przemiany, robią z człowieka dzikie zwierzę. Czasami nawet zwierzę okrutne.

Miłość jest częścią duszy; tą samą ma naturę. Podobnie jak ona, jest iskrą Bożą, podobnie jak ona nie podlega zepsuciu, jest niepodzielna i wiecznotrwała. To ogień, który jest w nas nieśmiertelny, nieogarniony; nic go ugasić ani ograniczyć nie zdoła. Czujemy jego żar przenikający do kości i widzimy, jak promieniowaniem swoim sięga nieba.