Cytaty polskich satyryków

Czy surrealizm przestaje nim być, jeśli jest urzeczywistniony?

Czy pogrzebałem wszystkie nadzieje? Nie dano mi. Na pobojowisku zżarły je hieny.

Czy nagie kobiety są inteligentne?

Czy jeżeli ludożerca je nożem i widelcem – to postęp?

Czy jestem wierzący? Bóg jeden raczy wiedzieć.

Czy jest obowiązkiem człowieka, gdy znajdzie w sobie coś wartościowego, donieść o tym do najbliższego posterunku milicji?

Czy jest coś groźniejszego niż Dżyngis-Chan?
Dżyngis-Cham.

Czy hasła na sztandarze są trwałe, okazuje się w praniu.

Czy człowiek nie umiejący liczyć, który znalazł czterolistną koniczynę, ma też prawo do szczęścia?

Człowieku, świat stoi przed tobą otworem, więc uważaj, byś zeń nie wyleciał.

Człowiek zwycięży! Człowieka.

Człowiek z człowiekiem prowadzi od wieków jeden monolog.

Człowiek we własnym życiu gra zaledwie mały epizod.

Człowiek w węższym kręgu swobodniej oddycha.

Człowiek – produkt uboczny miłości.

Człowiek – persona non grata.

Człowiek ma jeszcze tę wyższość nad maszyną, że umie się sam sprzedać.

Człowiek lubi się śmiać. Z innych.

Często farsę rzeczywistości można oddać na scenie jedynie tragedią.

Często dach nad głową nie pozwala ludziom rosnąć.