Cytaty polskich satyryków

Gdyby Ewangeliści ożyli, wzięliby takie tantiemy za swe Ewangelie, że z łatwością mogliby na ziemi urządzić Królestwo Boże.

Gdy żona mówi do ciebie: „Ty diable z rogami” – nie przejmuj się tym diabłem, ale zastanów się nad tymi rogami.

Gdy wpadniesz w natchnieniu na cudzy pomysł, przeproś przynajmniej.

Gdy woda sięga ust, głowa do góry!

Gdy uderzył mieczem w pierś przeciwnika, zachwycił się dźwiękiem zbroi. To go zgubiło. Tak giną romantycy.

Gdy strach jest blady, trzeba mu krwi.

Gdy się odechciewa żyć, nie znaczy to wcale, że się zachciewa nie żyć.

Gdy się mit zmienia w rzeczywistość, czyje to zwycięstwo – materialistów czy idealistów?

Gdy rozbitek musi się ratować, ma prawo po raz drugi odkryć Amerykę.

Gdy racje są kruche, usztywnia się stanowisko.

Gdy nie wieją żadne wiatry – i kurek na kościele ma charakter.

Gdy Mojżesz rozbił pierwsze tablice, wielu poskładało je sobie inaczej. Stąd wszystko.

Gdy mit zderzy się z mitem, jest to bardzo realne zderzenie.

Gdy lud nie ma głosu, poznaje się to nawet przy śpiewaniu hymnu.

Gdy ktoś ma zbyt długi język, może mu się na nim noga powinąć.

Gdy dyktuje uczucie nawet najbardziej uczony człowiek robi błędy najniższej klasy.

Epoki tworzy archeologia.

Ech! Grzybobranie z nagonką.

Dzwon na trwogę musi mieć odważne serce.

Dziś Pytie nie siedzą na trójnogu, lecz na dwóch stołkach.