Cytaty poetów

[...] ale płacząc czujesz własną stratę,
Nie tego, po kim płaczesz, moje dziecko.

[...] Cóż to, dziewczyno?
Czy jesteś cebrem? Ciągle jeszcze we łzach?
Ciągłe wezbranie? W małej swej istotce
Przedstawiasz obraz łodzi, morza, wiatru:
Bo twoje oczy, jakby morze, ciągle
Falują łzami; biedne twoje ciało
Jak łódź żegluje po tych słonych falach.
Wiatrem na koniec są westchnienia twoje,
Które ze łzami walcząc, a łzy z nimi,
Jeżeli nagła nie nastąpi cisza,
Strzaskają twoją łódkę.

Bo kto nie karze winy przy spełnieniu,
Ten upoważnia do spełnienia winy.

Ty, której nigdy zły mąż nie dokuczył,
Będziesz mnie tutaj cierpliwości uczyć!

Prawo stwierdza jasno: kto przelał cudzą krew, ten płaci własną.

[akt III, scena V].

Kto trzymać w ręku miecz nieba się kusi,
Jeśli surowy, i święty być musi;
Wzór życia drugim twardą cnoty drogą
Iść zawsze musi nieznużoną nogą,
Przeciw występnym chcąc stanowić karę,
Na swoich własnych słabościach brać miarę.
O, hańba temu, co na śmierć skazuje
Występek, w którym sam równie smakuje!

Dobry w złe nie wierzy,
Bo własną miarą innych ludzi mierzy!

Cóż to za bóg złoto,
Co cześć odbiera w podlejszej świątyni
Niż chlew, gdzie wieprze karmią się zamknięte!

Choćby wszelka ludzka podłość
Znamiona cnoty nosiła na czole,
Cnota zachować musi cnoty znamię.

Kto sam nie jest winien swojej śmierci, ten sam sobie życia nie skraca.

GREMIO
Miłość twa, trzpiocie, pusta tylko piosnka;
Wiek jeden daje stateczność, dostatek.
TRANIO
Lecz w oczach kobiet młodość to jest kwiatek.

Zły plon bezprawia nowym się tylko bezprawiem poprawia.

Lecz ludziom pycha zabrania złowroga
W czynach człowieczych dostrzec wolę Boga.

Inną jest rzeczą pokus być przedmiotem, a inną rzeczą pokusom tym ulec.

W zgryzocie godziny wloką się dłużej.
[akt I, scena I]

Bo być prawdziwie wielkim to nie znaczy
Rwać się do czynu, gdy powód jest wielki,
Lecz wielkodusznie o źdźbło nawet walczyć,
Gdy cześć mu każe.

Pamiętaj: kto w porze odpływu osiądzie na piasku, ten zasłużył na to własnym lenistwem i strachem.

Dla świata jestem jakby kroplą wody,
Co w oceanie szuka drugiej kropli
I zanim znajdzie ją, niepostrzeżenie
Ginie w głębinie ze swoim szukaniem.

Wielki padnie - wnet zgraja przyjaciół ucieka,
Mały wzniósł się, wróg - patrzaj - w przedpokoju czeka.
Widzisz snadnie, że miłość to szczęścia służebna,
I przyjaciół ma, komu przyjaźń niepotrzebna.
A przyjaciel wezwany, gdy bieda u proga,
Zamienia się od razu w zwyczajnego wroga.

Nasze zamiary często-gęsto w gruzach leżą;
Myśli są nasze, losy nie do nas należą.