Cytaty poetów

Niechaj czterdzieści tysięcy
Braci połączy serca – suma uczuć
Wciąż będzie mniejsza od mojej miłości.

Ciągle Cię widzę. Fatalne widziadło!
Czyś nie jest ty dla zmysłu dotykania,
Tylko dla zmysłu widzenia dostępny?
Czyś jest sztyletem tylko wyobraźni?

Gdyby pół świata darło się za uszy z drugą połową, a Aufidiusz walczył po naszej stronie, przeszedłbym do wrogów, by mieć w nim przeciwnika. Tak, to lew i jest zaszczytem na niego polować.

Nie masz źdźbła wątpliwości ani tez wątpliwego wątpienia; żadnej przeszkody, żadnej nieprawdopodobnej ani niepewnej okoliczności.

Szlachetność nie znosi kompromisów.

O Julio!, jeśli miara twej radości Równa się mojej, a dar jej skreślenie Większy od mego: to osłodź twym tchnieniem Powietrze i niech muzyka ust twoich Objawi obraz szczęścia, jaki spływa Na nas oboje w tym błogim spotkaniu.

Nie od nas zależy nasz koniec, tak jak przyjście nasze na świat. Jak do tamtego trzeba być dojrzałym, tak i do tego.

Dopełnij najpierw pierwszego warunku —
Miłość jej zyskaj, bo to grunt wszystkiego.

Nie idź jednak, bracie,
Za śladem owych fałszywych doradców,
Którzy nam stromą i ciernistą ścieżkę
Cnoty wskazują, a sami tymczasem
Kroczą kwiecistym szlakiem błędów, własnych
Rad niepamiętni.

On, uciekając od widoku światła
Co tchu, zamykał się w swoim pokoju;
Zasłaniał okna przed jasnym dnia blaskiem
I sztuczną sobie noc w pokoju stwarzał.

- A jak mnie kocha?
- Wielbi cię powodzią łez, grzmotem jęku i wichrem westchnienia.

Prawdziwa miłość zawsze milczy:
Wyrazem prawdy są czyny, nie słowa.

Do ciebie, mój luby,
Spełniam ten toast zbawienia lub zguby.

(...) wiemy, jak łatwo
Ukraść kromeczkę z zaczętego bochna (...).

Szaleje - prawda. Prawda, że go szkoda.
I szkoda, że to prawda. Głupie zwroty.
Lecz dosyć tego. Precz ze sztuką. Weźmy,
Że jest szalony. Skądże taki efekt?
Czy raczej defekt? Czy efekt defektu?
Ponieważ efekt wynika z defektu?
Co z tego? Córkę mam, jest moją córką,
Póki jest córką- chowam w posłuszeństwie...

Dziś Dafne goni, Apollo ucieka,
Jastrzębia gołąb, a trwożliwa łania
Tygrysa ściga; daremne ściganie,
Gdy trwoga goni, a ucieka męstwo!

Poczynam dość już mieć widoku słońca
I pragnę, aby wszechświat dobiegł końca.

Szpetność upięknia, piękność szpeci.

Hańbi się ten, który zabija
Za grzechy, choć sam grzechom sprzyja.

Tak szpetne monstra mogą się jednakże obok szpetniejszych wydawać pięknymi! Nie być najgorszym jest to już zaletą w zepsuciu tego świata.