Cytaty angielskich poetów

Żarty możnych są zawsze dowcipne.

Słowo to słowo. A nikt wrzodów duszy
Nie przeciął w głąb jej sięgając przez uszy.

Biada podrzędnym istotom, gdy wchodzą pomiędzy ostrza potężnych szermierzy.

A to pustkowie leśne nie jest puste,
Bo dla mnie ty w nim jesteś całym światem.
Jak mogłabym się skarżyć na samotność,
Kiedy świat cały wygląda z twych oczu?
[akt II, scena I w przekł. S. Barańczaka].

Mówi więcej przez minutę, niż słucha przez miesiąc.

Zbytnia ufność w bezpieczeństwo pogrąża w przepaść człowieczeństwo.

Nie możesz mnie, mój panie, pozbawić niczego, czego bym chętniej się nie wyrzekł: wyjąwszy życia, wyjąwszy życia, wyjąwszy życia, wyjąwszy życia.

Piekło - zawołał - próżne jest na teraz,
A wszystkie diabły zbiegły na nasz okręt!

...nie umiem przybierać potulnych min ani wydawać z siebie wymownych westchnień, ani zmyślnie układać przyrzeczeń; znam tylko proste i dosłowne przysięgi, do których uciekam się tylko wtedy, gdy trzeba, i których nigdy nie łamię, nawet wtedy, gdy z pozoru tak trzeba.

Na skrzydłach miłości Lekko, bezpiecznie mur ten przesadziłem, Bo miłość nie zna żadnych tam i granic: A co potrafi na to się i waży;

Chcę, by wbrew światu dziś moda nastała piękności duszy, a nie tylko ciała.

Sen, niewinny sen, który zwikłane węzły trosk rozplata, grzebie codzienne nędze; sen, tę kąpiel znużonej pracy, cierpiących serc balsam, odżywiciela natury, głównego posiłkodawcę na uczcie żywota.

Noc ciemna, która zbędnym czyni oko,
Słuch w jego miejsce nagradza wysoko;
Zmysł wzroku gasi, ale daje za to
Słuch wyostrzony, który jest zapłatą.

Mądre słowa gasną w głupim uchu.

Najłatwiej uwieść cudzą żonę, kiedy się pokłóci z mężem

To plaga tych czasów, w których ślepcom przewodzą szaleńcy.

Najciężej cierpią ci, co sami cierpią, bo znikąd ulgi ni pociech nie czerpią; Lecz kto w cierpieniu znajdzie towarzysza, tego się boleść zmniejsza i ucisza.

Jako fiołek młodocianej wiosny,
Wczesny, lecz wątły, luby, lecz nietrwały,
Woń, kilka tylko chwil upajającą,
Nic więcej.

Kto umie lepiej poskromić złośnicę,
niech zawiadomi całą okolicę.

To w końcu dzięki ogładzie języka można odróżnić kto książę, kto żebrak.