Cytaty angielskich poetów

Tyle fantazji miłość w sobie mieści,
że tylko ona jest fantastycznością.

I tylko przyjdź.
Dotknij mnie czule, i przytul tak, abym zapomniała o wszystkim.
Pocałuj tak, abym na przekór samej sobie poczuła się szczęśliwa.
A wtedy pójdę za tobą na koniec świata.

Zamordowany każdy, bo w koronie
Świętej, co skronie monarchy otacza,
Śmierć się panoszy. Tkwi tam jak i błazen
Drwi sobie z władcy.

Gdy się rodzimy, płaczemy, że trzeba
Wejść na ogromną scenę i wziąć udział
W błazeńskiej farsie.

Tu sobie stałą założę siedzibę Gdy z tego ciała znużonego światem otrząsnę jarzmo gwiazd zawistnych. Oczy spojrzyjcie po raz ostatni, Ramiona po raz ostatni zegnijcie się w uścisk A wy po dwoje tchu zapieczętujcie pocałowaniem akt sojuszu ze śmiercią

Grajmy komedię: niechaj twarz fałszywa
Przed wzrokiem świata fałsz serca ukrywa.

...A przecież możliwe,
Że będzie jeszcze gorzej. Póki jesteś
W stanie powiedzieć: "To naprawdę koniec",
Wciąż nie dobrnąłeś do końca.

Jeśli duszek źle was bawił,
Sprawcie, by wszystko naprawił.-
Pomyślcie, że wszyscy śnili,
Gdyśmy tutaj z wami byli.
A marny obrazek ten
To po prostu był wasz sen.

Sen i my z jednych złożeni pierwiastków;
żywot nasz krótki w sen jest owinięty -

Cudowna jest głupota tego świata! Kiedy nasz los niedomaga - często zresztą skutkiem naszych własnych nadużyć - winimy za niepowodzenia słońce, księżyc i gwiazdy: tak jakby człowiek był nędznikiem z konieczności, głupcem z wyroku niebios, łotrem, złodziejem i zdrajcą za sprawą obrotów sfer, pijakiem, kłamcą i rozpustnikiem z racji niezwalczonego wpływu planet; tak jakby całe nasze zło brało się z boskiego dopustu. Godny podziwu wykręt łajdaczącego się człowieka - obarczać gwiazdy odpowiedzialnością za własną koźlą naturę!

O Boże! ja bym mógł być zamknięty w łupinie orzecha i jeszcze bym się sądził panem niezmierzonej przestrzeni, gdybym tylko złych snów nie miewał.

Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo? Wyrzecz się swego rodu, rzuć tę nazwę! Lub jeśli tego nie możesz uczynić, To przysiąż wiernym być mojej miłości, A ja przestanę być z krwi Kapuletów.

I to jest tylko we mnie, czego nie ma.

Śmierć co wyssała miód twego, wdzięków twoich zatrzeć nie zdołała jeszcze

Najlepszych ludzi uformowało naprawianie własnych błędów

Tchórz wiele razy umiera, nim umrze;
Człowiek waleczny kona tylko raz.
Ze wszystkich dziwów o jakich słyszałem
Najbardziej zawsze zdumiewał mnie jeden:
Że ludzie boją się śmierci, choć wiedzą,
Iż nadejść musi i prędzej czy później
Nadejdzie.
[przekład S. Barańczak - akt II, scena 2)

Świat jest teatrem, aktorami ludzie,
którzy kolejno wchodzą i znikają.

Duszę mam w mroku, więc będę niósł światło.

Jesteśmy z tego samego materiału co nasze sny

Być uczciwym w dziejach tego świata na jedno wychodzi, co być wybranym między tysiącami.