Cytaty pisarzy

Miłość wiąże się z tym, o czym pani tak ustawicznie myśli, w o wiele mniejszym stopniu niż sobie ludzie wyobrażają….Dla pani brzmi to nielogicznie, ale miłość to właśnie to co nielogiczne

Człowiek zawsze najbardziej pragnie tego, co mu się wymyka...

Są w życiu chwile, kiedy człowiek przechodzi do defensywy, kiedy musi się cofać. Kiedy musi poddawać mniej ważne pozycje, aby ocalić te ważniejsze.

...bo żyć na świecie tak długo i przeżyć tak mało - to hańba.

Litost jest to bolesny stan spowodowany przez nagłe odkrycie własnej nędzy.

Tak, już się domyślam, to była właśnie ta specyficzna powolność...powolność z której promieniowała zrezygnowana uległość, świadomość, że nie ma się dokąd spieszyć, ze nie ma sensu niecierpliwie wyciągać do czegoś rąk.

Jeżeli siedzicie naprzeciwko kogoś, kto jest miły, uprzejmy i taktowny, bardzo trudno wam stale pamiętać o tym, że nic z tego co mówi, nie jest prawdą, że nic nie jest pomyślane szczerze.

Albowiem całe życie człowieka wśród innych ludzi jest nieustanną walką o uszy słuchaczy.

...każda istota ludzka jest odbitką chwili, w której została poczęta.

Wiesz, gdybym nie spotkała ciebie, na pewno zakochałabym się w nim". Już wówczas słowa te wprawiły Tomasza w stan dziwnej melancholii. Uświadomił sobie bowiem, że to, iż Teresa kocha jego, a nie Z., jest wyłącznie dziełem przypadku. Że oprócz jej urzeczywistnionej miłości do Tomasza istnieje w królestwie możliwości nieskończenie wiele niespełnionych miłości do innych mężczyzn. Wszyscy uważamy, że jest nie do pomyślenia, by miłość naszego życia miała być czymś lekkim, czymś bez wagi. Sądzimy, że nasza miłość jest tym, co musiało się zdarzyć, że bez niej nasze życie nie byłoby naszym życiem.

Psychologiczny i fizjologiczny mechanizm miłości jest tak skomplikowany, że w pewnym okresie życia młody człowiek musi się skoncentrować niemal wyłącznie na samym opanowaniu go, przy czym wymyka mu się prawdziwa treść miłości - kobieta, którą kocha (podobnie jak na przykład młody skrzypek nie może się należycie skoncentrować na treści utworu, dopóki nie opanuje na tyle samej techniki, żeby w czasie gry o niej nie myśleć).

(...) kiedy człowieka ogarnia pożądanie, kiedy nabija go na swój rożen i zaczyna przypiekać na wolnym ogniu, wtedy wszelką godność diabli biorą.

Kochał ją, a ona odczuwała smutek, kochał ją, a jej chciało się płakać.

- Ponieważ wierzę w Boga.
- Ależ w tym jest sprzeczność [...]
- Tak - przyznał Edward - Jest to sprzeczność między nauką i wiarą. Nauka to jedna sprawa, a wiara druga. Uznaję, że wiara w Boga prowadzi do ciemnoty. Uznaję, że lepiej by było, gdyby nie istniał. Ale co z tego, kiedy tutaj, w środku... - wskazał palcem na serce - czuję, że On istnieje.

Miłość cielesna nie jest możliwa bez gwałtu.

Człowiek liczy na nieśmiertelność, a zapomina liczyć się ze śmiercią.

Bądźcie realistami, chciejcie niemożliwego.

Wszystkie przełomowe sytuacje w życiu są bezpowrotne. Żeby być pełnym człowiekiem, trzeba przejść przez tę bezpowrotność z całą świadomością. Wypić ją do dna. Bez oszustwa. Bez udawania, że się jej nie widzi. Współczesny człowiek szachruje. Stara się wyminąć wszystkie kamienie milowe i gratis przejść od narodzin do śmierci. Człowiek z ludu jest uczciwszy. Zasadnicze momenty przeżywa aż do dna.

Kicz wyciska dwie łzy wzruszenia. Pierwsza łza mówi: jakie to piękne, dzieci biegnące po trawniku! Druga łza mówi: jakie to piękne, wzruszać się wraz z całą ludzkością dziećmi biegnącymi po trawniku! Dopiero ta druga łza robi z kiczu kicz. Braterstwo wszystkich ludzi świata można zbudować wyłącznie na kiczu.

Nic nie zbliża ludzi szybciej (choć często pozornie tylko i fałszywie) niż smutne, melancholijne zrozumienie; ta atmosfera spokojnej wspólnoty, która usypia wszelkie obawy i hamulce i którą zrozumieć mogą dusze subtelne i wulgarne, wyrafinowane i prymitywne, jest najprostszym, a przecież tak rzadkim sposobem zbliżenia; trzeba bowiem odrzucić wypracowaną starannie "postawę psychiczną", wypracowane gesty i mimikę i być sobą; nie wiem jak udało mi się to (nagle, bez przygotowania) osiągnąć, jak to się mogło udać mnie, który zawsze po omacku błądziłem wśród swoich sztucznych twarzy; nie wiem, ale odczułem to jako nieoczekiwany dar i cudowne wyzwolenie.