Cytaty pisarzy

Najpierw był bieg, a dopiero po nim towarzyszący mu byt, którym przypadkowo byłem ja. Biegnę, więc jestem.

Nie uważasz, że wspaniale byłoby rzucić wszystko i pojechać gdzieś, gdzie nikogo nie znamy? Czasami mam straszną ochotę to zrobić.

Ponieważ pamięć i odczucia są tak niepewne, tak subiektywne, zawsze polegamy na jakiejś rzeczywistości - nazwijmy ją rzeczywistością alternatywną - która udowodni prawdziwość wydarzeń. Do jakiego stopnia fakty, które uznajemy za prawdziwe, rzeczywiście takie są, a do jakiego stopnia są faktami jedynie dlatego, że tak je nazywamy - takiego rozróżnienia nie sposób dokonać. Dlatego, by uznać pewną rzeczywistość za rzeczywistość, potrzebujemy innej rzeczywistości do zrelatywizowania tej pierwszej. Lecz ta druga rzeczywistość wymaga trzeciej jako podstawy. W naszej świadomości powstaje nieskończony łańcuch, a jego podtrzymywanie tworzy wrażenie, że istniejemy. Może jednak wydarzyć się coś, co przerwie ten łańcuch i wtedy czujemy się zagubieni. Co jest prawdziwe? Czy rzeczywistość znajduje się po tej stronie zerwanego łańcucha, czy po drugiej?

W spadającym samolocie porządne zapięcie pasów nic nie da, nawet jeśli się siedzi razem. Ale człowiek czuje się bezpieczniej.

Niekiedy po kilkakrotnym przeczytaniu książki zamykałem oczy i wciągałem do płuc jej zapach. Samo wąchanie i dotykanie kartek sprawiało, że czułem się szczęśliwy.

Gdzieś na pewno jest koniec. Tylko nie ma tam napisu: "Tu jest koniec". Czy na ostatnim szczeblu drabiny jest napisane: "To ostatni szczebel. Proszę dalej nie wchodzić"?

Może ludzie używają wspomnień jako paliwa do życia. To, czy dane wspomnienie jest ważne czy nie, nie ma znaczenia dla utrzymania się przy życiu. To tylko paliwo. Czy to reklamowe wkładki w gazetach, czy książki filozoficzne, czy nieprzyzwoite zdjęcie, pęk banknotów po dziesięć tysięcy jenów – jeśli ich użyć na podpałkę, z punktu widzenia ognia wszystkie stają się takim samym papierem.

Człowiek budzi się rano i wie, ze ma w sobie owcę. To bardzo naturalne uczucie.

My się mylimy a kruk ma rację. Może czas wcale nie przypomina linii prostej. Może ma kształt precelka.

Czy wiesz, jakie to uczucie, gdy w środku coś nieuchronnie gnije i człowiek sam to czuje?

Nikt nie może przewidzieć, ile to życie potrwa. Wszystko, co ma formę, może zniknąć w jednej chwili.

Każdy zakochany człowiek poszukuje straconej części samego siebie. Więc kiedy myśli o tej drugiej osobie, wpada w mniej lub bardziej smutny nastrój. Jakby wszedł do pokoju, który bardzo dawno utracił i za którym się stęsknił. To naturalne. Nie ty odkryłeś to uczucie, więc lepiej nie próbuj go opatentować.

Miałam zaledwie dwadzieścia parę lat, kiedy najlepsza część mojego życia się skończyła. Nie uważasz, że to straszne? Miałam w zasięgu ręki tyle możliwości, a kiedy się ocknęłam, nagle nie było niczego.

- Powiedz mi, miałeś kiedyś wątpliwości dotyczące tego, co robisz, wydawało ci się, że dokonałeś złego wyboru?
- Częściej miewałem wątpliwości niż pewność - odparłem.

Ale są na tym świecie sytuacje, kiedy nie wystarczy nie robić czegoś niesłusznego.

- Dlaczego się tak we mnie wpatrujesz? - pytała. - Bo jesteś ładna. - odpowiadałem. - Jesteś pierwszą osobą, która mi to mówi. - Tylko ja o tym wiem. - mówiłem. - A możesz mi wierzyć, że wiem, co mówię.

Nie musisz chodzić do szkoły, jeśli nie chcesz. Ja wiem, szkoła to straszne miejsce. Najbardziej liczą się wredni ludzie. Wymądrzają się najgłupsi nauczyciele. Szczerze mówiąc, osiemdziesiąt procent nauczycieli to tępaki lub sadyści. Albo tępi sadyści. Są zestresowani i wyżywają się na uczniach. Jest za dużo bezsensownych przepisów, powstał system, który niszczy indywidualność, i najlepsze stopnie dostają głupcy bez krztyny wyobraźni.

Zadziwiało go, że każdy człowiek ma dokąd jechać i dokąd wrócić.

Nie rozczulaj się nad sobą. Tylko prymitywy się nad sobą rozczulają.

- Ale, Paniehoshino, Nakata nikogo nie ma. Nic nie ma. Nie jest z niczym związany. Nie umie czytać. Nawet cienia ma tylko połowę.
- Każdy ma jakieś wady.