Cytaty amerykańskich pisarzy

- Smutek i gniew to nie jedyne uczucia, które warto czuć.

Bane wstał. Po drodze zatrzymał się przy krześle Aleca, nachylił się do jego ucha i szepnął: - Nie jesteś dla mnie nikim.
Alec zarumienił się.
- Skoro tak mówisz.
- Tak mówię - rzekł z mocą Magnus i ruszył za Isabelle do drzwi.

- Jaki był sens tego całego cierpienia? - zapytała. - Tak bardzo go kochałam, a nie było mnie przy nim, kiedy umierał.

Blizny mają jednak to do siebie, że nawet jeśli cię usztywnią, dzięki nim stajesz się silniejszy. Zbierz wystarczająco dużo blizn, a dostaniesz całą dodatkową warstwę skóry, i to za darmo.

On nadal cię kocha.(...) Ty jesteś centralnym punktem, wokół którego obraca się jego świat. To się nie zmieniło.

Życie wcale nie jest takie krótkie (...) a przynajmniej nie musi takie być.

- Nie lubię lasów deszczowych -powiedział ze smutkiem Ragnor.
- Dlatego, że nie jesteś otwarty na nowe doświadczenia, tak jak ja!
- Nie, i uważam tak ponieważ jest tu bardziej mokro niż pod pachą dzika i dwukrotnie bardziej tutaj śmierdzi

Wiem jednak, że krew cię nie definiuje. Definiują cię twoje wybory. Jeśli czegoś nauczyłem się w ciągu tego roku, to właśnie tego. Wiem też, że kochanie kogoś, nawet kiedy to przerażające i ma swoje konsekwencje, nigdy nie jest czymś niewłaściwym. Kochanie kogoś to przeciwieństwo do ranienia kogoś.

Kiedy ten wszechświat się narodził, kiedy powstał wśród ognia i chwały, wszystko, co miało istnieć, zostało stworzone. Nasze duchy powstały z tego ognia i tej chwały, z atomów tego wszechświata, z fragmentów gwiazd. Wszystkie dusze z tego powstały, ale wierzę, że twoja i moja zrodziły się z pyłu tej samej gwiazdy. Dlatego zawsze będziemy się przyciągać jak magnesy, przez całe życie. Nasze fragmenty tworzą całość. Twoje imię, Emma, znaczy wszechświat.

- Szukamy i znajdujemy. Jesteśmy tropicielami. Szukaliśmy pod falami i ponad nimi. Byliśmy w Fearie i królestwach przeklętych, na polach bitewnych, w ciemności nocy i jasności dnia. W naszym życiu istniała tylko jedna rzecz, której szukaliśmy i nie znaleźliśmy.
- Poczucie humoru?

- Nie wiedziałem. Nie miałem pojęcia, że mnie potrzebujesz.
- Zawsze cię potrzebuję. - Jej głos zadrżał.

Przysunęła się i poczuła drżenie Sebastiana, kiedy wyszeptała, dotykając wargami jego policzka : - Bądź pozdrowiony, mistrzu.

Czasem trzeba chronić ludzi przed tym, czego pragną, w takim samym stopniu, jak przed tym, czego się boją.

Czasem jednak patrzymy wstecz i zastanawiamy się nad tym, jak wiele rzeczy minęło bezpowrotnie, z których zniknięcia nie zdawaliśmy sobie sprawy.

Kiedyś był w niej zakochany i może w głębi duszy zawsze będzie ją kochał, bo obdarzył ją swoją pierwszą miłością. Ale teraz nie miało to znaczenia. Clary była jego częścią. Kiedyś i na zawsze.

Ironia losu to zaskakujący skutek przewidywalnej sytuacji, a to jest tylko jedno z twoim dziwactw.

- Okłamałem cię - wyrzucił z siebie Will, nagle odwracając się od ognia.
- To straszne - mruknął Magnus.

- Kochasz Aleca dostatecznie, żeby tu zostać - zauważył Simon. - To heroiczne.
- Kochałeś Clary dostatecznie, żeby zrujnować dla niej swoje życie - stwierdził Magnus z niezwykłą u niego goryczą.

- Uważam, że gdy ktoś kocha, powinien ci wybaczyć, jeśli naprawdę tego żałujesz.
- Są rzeczy, których nie da się wybaczyć.

- Pomyśl o kimś, kogo kochasz. Naprawdę kochasz. Czy jest coś, co ten ktoś mógłby zrobić, żebyś przestał go kochać?