Cytaty filozofów

Chociaż brak sił, to jednak sama chęć jest godna pochwały.

Mężczyznom przystoi ubiór niedbały.

Jest coś w tym, że człowiek chce być blisko ojczystej ziemi.

Zazdrosnego człowieka tylko płacz bliźniego do śmiechu pobudzić potrafi.

Widzę rzeczy lepsze i popieram je, a idę za gorszymi.

Łatwo przychodzi wiara w to, czego się pragnie.

Zazwyczaj medycyna jest sztuką czasu.

Sen pozwala zwykle na wiele rzeczy nieskromnych.

Przyjemne początki grzechu nigdy nie przypominają następującej po nim katastrofy.

Któż znałby Hektora, gdyby Troja była szczęśliwa?

Truciznę da się łatwo ukryć pod słodkim miodem.

I tobie, młodzieńcze cudny,
niezadługo włos zbieleje.
Zmarszczki lica twe pokryją,
wiatr rozwieje twe nadzieje…

Gdy od więzów jesteś wolny,
korzystaj z pomyślnej chwili,
wybierając tę, czar której
całe życie twe umili.

Sztuką jest kierować okręt
przez oceanu otchłanie.
Sztuką - jazda na rydwanie.
Sztuką jest też miłowanie…

Zazdrość rozwija działanie w sposób subtelny.

A przecież nie cały umieram,
to co we mnie niezniszczalne trwa!

Nieproporcjonalny rozkład bogactwa i nędzy krajów i kontynentów rozwiniętych i słabo rozwiniętych domaga się wyrównania oraz szukania dróg sprawiedliwego rozwoju dla wszystkich.

Liberalny ustrój społeczno-polityczny, który wedle swoich ekonomistycznych założeń popierał i zabezpieczał inicjatywę gospodarczą posiadaczy i przedsiębiorców, ale nie troszczył się dostatecznie o zabezpieczenie praw człowieka pracy, utrzymując, że praca ludzka jest tylko narzędziem produkcji, której podstawą, czynnikiem sprawczym oraz celem jest sam kapitał.

"Sumienie ma swoje prawa, ponieważ ma obowiązki" [cytat za kard. J. H. Newman`em, wybitnym obrońcą praw sumienia].

Zanik idei uniwersalnej prawdy o dobru, dostępnym poznawczo dla ludzkiego rozumu, w nieunikniony sposób doprowadził także do zmiany koncepcji sumienia: nie jest już ono postrzegane w swojej rzeczywistości pierwotnej, czyli jako akt rozumowego poznania dokonywany przez osobę, która w określonej sytuacji ma zastosować wiedzę uniwersalną o dobru i tym samym wyrazić swój sąd o tym, jaki sposób postępowania należy uznać tu i teraz za słuszny. Powstała tendencja, by przyznać sumieniu jednostki wyłączny przywilej autonomicznego określania kryteriów dobra i zła oraz zgodnego z tym działania. Wizja ta łączy się z etyką indywidualistyczną, według której każdy człowiek staje wobec własnej prawdy, różnej od prawdy innych. Posunięty do skrajnych konsekwencji, indywidualizm prowadzi do zaprzeczenia samej idei natury ludzkiej.