Cytaty filozofów

Prawidłowe testy zabijają błędne teorie; my pozostajemy przy życiu, aby dalej domniemywać.

Prawdziwa ignorancja to nie brak wiedzy, ale odmowa jej zdobycia.

Kiedy mówię o rozsądku lub racjonalizmie, mam na myśli jedynie przekonanie, że możemy się uczyć poprzez krytykę naszych błędów i pomyłek, zwłaszcza krytykę od innych, a ostatecznie także poprzez samokrytykę.

Naukę można określić jako sztukę systematycznego upraszczania - sztukę dostrzegania tego, co możemy z korzyścią pominąć.

Istnieje niemal powszechna tendencja, być może wrodzona skłonność do kwestionowania dobrej wiary człowieka, który ma opinie różniące się od naszych.

Od Platona do Karola Marksa i dalej, podstawowym problemem zawsze było: kto powinien rządzić państwem?

Ilekroć teoria wydaje ci się jedyną możliwą, potraktuj to jako znak, że nie zrozumiałeś ani teorii, ani problemu, który miała rozwiązać.

Można wybrać dowolną nazwę dla dwóch rodzajów rządu. Osobiście ten typ rządu, który można usunąć bez przemocy, nazywam "demokracją", a drugi "tyranią".

Żądamy, aby państwo ograniczyło do pewnego stopnia wolność, tak by ostatecznie prawo chroniło wolność każdego.

Teorie zamieniają się w ideologie, nawet w fizyce i biologii. Ktoś, kto zaatakuje panującą modę, będzie wyrzucony poza nawias i nie dostanie już ani grosza.

System wyborczy reprezentacji proporcjonalnej odziera posła z odpowiedzialności osobistej. Czyni zeń maszynkę do głosowania, a nie myślącego i czującego człowieka.

Społeczna teoria spisku... jest konsekwencją braku odniesienia do Boga i wynikającego stąd pytania: „Kto jest na jego miejscu?”

Nauka musi zaczynać się od mitów – i od ich krytyki.

Nasza wiedza jest i zawsze będzie ograniczona. Nasza ignorancja jest i pozostanie nieograniczona i nieskończona.

Intelektualiści są zarozumiali i sprzedajni.

Ponieważ zdarzenia przenikają się jedno z drugim [...] nie możemy dokładnie okreslić gdzie jedno się kończy, a inne zaczyna.

Matematyka posiada nieludzką jakość światła gwiazdy, jest błyskotliwa i ostra, ale zimna.

Świadomość rozszerza się jak sieć w formie czasu na rzeczywistości.

W dziedzinie filozofii Kant jako pierwszy zrobił kolejny decydujący krok w kierunku przekonania, że nie tylko cechy ujawniane przez zmysły, ale także przestrzeń i jej cechy nie mają obiektywnego znaczenia w sensie absolutnym. Innymi słowy, przestrzeń jest również tylko formą naszej percepcji.

Przestrzeń i czas są powszechnie uważane za formy istnienia świata realnego, a materia jest jego substancją. Określona część materii zajmuje określoną część przestrzeni w określonym momencie. To właśnie w złożonej idei ruchu, te trzy podstawowe koncepcje wchodzą w intymną relację.