Cytaty duchownych (wszystkie religie)

Jeżeli widzisz dziecko, to przyłapujesz Boga na gorącym uczynku.

Człowiek nie może godnie Boga wzywać, ani się modlić, jeżeli nie chce odstąpić od naumyślnych grzechów, ani się nie chce poprawić. Ku prawej modlitwie należy też szczera pokuta i wystrzeganie się grzechów przeciw sumieniu, tj. żeby człowiek nie dał się złym skłonnościom swoim, przeciw Boskiemu przykazaniu, umyślnie i z wiedzą.

Jeśli nasz Pan i Bóg dał temu biednemu światu tak szlachetne dary jak muzyka, to co dopiero stanie się w życiu wiecznym, gdy wszystko będzie najdoskonalsze i najweselsze?

Jak pieczęć uwierzytelnia list, tak dobre uczynki uwierzytelniają wiarę.

Gdybym nawet wiedział, że jutro świat przestanie istnieć, to jeszcze dziś zasadziłbym drzewko jabłoni.

Dziwne to czasy, kiedy książę może zdobyć niebo rozlewem krwi, w większym stopniu niż każdy inny modlitwą!

Chętnie widziałbym, jak moje książki popadają w zapomnienie i giną, między innymi dlatego, że widzę, ile zbędnych rzeczy stworzono w Kościele, gdy rozpoczęto tam gromadzenie wielu innych książek obok i prócz Pisma Świętego.

Każdy wiek ma goryczy, ma swoje przywary;
Syn się męczył nad książką, stękał ojciec stary.
Ten nie miał odpoczynku, a tamten swobody:
Płakał ojciec, że stary; płakał syn, że młody.

Ródź ty dziesięć, cztery, dwa,
Ja jednego, ale lwa

Dlaczegoż los tak różny mieli ci malarze?
Piotr malował podobne, Jan piękniejsze twarze.

Niósł ślepy kulawego, dobrze im się działo;

Zła to radość, mój bracie, po której żal chodzi.

Mimo tak wielkie płci naszej zalety
My rządzim światem, a nami kobiety.

Często pozory łudzą słabe oczy

Ktokolwiek mówi, iż się śmierci nie lęka, kłamie.

Książka – nierozdzielny towarzysz, przyjaciel bez interesu, domownik bez naprzykrzania.

I śmiech niekiedy może być nauką,
Kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa;
I żart dowcipną przyprawiony sztuką
Zbawienny, kiedy szczypie, a nie kąsa.

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi.

Zawżdy znajdzie przyczynę, kto zdobyczy pragnie:
Dwa wilki jedno w lesie nadybały jagnię.
Już go miały rozerwać; rzekło: jakiem prawem?
Smaczneś, słabeś, i w lesie… zjadły niezabawem.

Trzeba, iżbyśmy mieli bogactwa, nie one nas.