Lalka

Czy dzieci uczą się pracować na chleb? Nie, uczą się ładnie trzymać nóż i widelec. Czy uczą się poznawać ludzi, z którymi kiedyś żyć im przyjdzie?...Nie, uczą się podobać za pomocą stosownych min i ukłonów. Czy uczą się realnych faktów, decydujących o naszym szczęściu i nieszczęściu?...Nie, uczą się zamykać oczy na fakty, a marzyć o ideałach. Nasza miękkość w życiu, nasza niepraktyczność, lenistwo, fagasowstwo i te straszne pęta głupoty, które od wieków gniotą ludzkość, są rezultatem pedagogiki stworzonej przez kobiety. A nasze znowu kobiety są owocem klerykalno-feudalistyczno-poetyckiej teorii miłości, która jest obelgą dla higieny i zdrowego rozsądku.

Praca daje okazję odnalezienia samego siebie. Własnej rzeczywistości dla siebie i nikogo innego.

Niestety marzenia są podobne do pajęczyny, którą łatwo porwać i zniszczyć.

Obojętność dla śmierci jest cechą umysłów dojrzałych, a pociąg do życia wiecznego - zapowiedzią nadchodzącej starości.

Głupstwo!...przecież jej nie oświadczę, że mam na nią apetyt...A zresztą, choćbym trafił na dobrą chwilę, co bym dał jej w zamian?...Nawet nie mógłbym powiedzieć, że ją kocham.

Co mnie obchodzą jakieś teorie oszczędności, gdy czuję ból w sercu?

Pieniądz naprawdę jest wielką potęgą, tylko trzeba go umieć użyć...

Kobiety są niewolnicami tylko tych, którzy potrafią je mocno trzymać i dogadzać ich kaprysom.

Najpiękniejszą rolą kobiety jest pielęgnować ranione serca, które cierpią w milczeniu.

Dobry Polak poci się już przy drugiej cyfrze dziesiętnej, przy piątej dostaje gorączki, a przy siódmej zabija go apopleksja.

Wpatrzył się lepiej w jej rozmarzone oczy i nie wiadomo skąd przypomniał sobie niezmierny spokój syberyjskich pustyń, gdzie bywa niekiedy tak cicho, że prawie słychać szelest duchów wracających ku zachodowi.

Wkładamy zbyt dużo serca w zabawę nazywaną miłością

Litość jest to uczucie równie przykre dla ofiarowującego jak i dla przyjmującego.

Romantycy muszą wyginąć, to darmo; dzisiejszy świat nie dla nich

Kobiecie potrzeba okazywać uczucie, namiętność, mówić jej o miłości, ściskać za ręce.

Obudzisz się, ty, moja królewno...

Kto nie idzie naprzód, cofa się.

Nie działaj pod wpływem uniesienia, tylko czekaj. Wiele rzeczy na pozór wygląda gorzej aniżeli w rzeczywistości.

Uczuć swoich nie nazwałby miłością i w ogóle nie był pewny, czy dla oznaczenia ich istnieje w ludzkim języku odpowiedni wyraz. Czuł tylko, że stała się ona jakimś mistycznym punktem, w którym zbiegają się wszystkie jego wspomnienia, pragnienia i nadzieje, ogniskiem, bez którego życie nie miałoby stylu, a nawet sensu.

Komu wiele dano od tego wiele żądać będą.