Cytaty Irlandczyków

Jest zawsze coś zabawnie absurdalnego w uczuciach ludzi, których przestało się kochać. W tej chwili Sibyl Vane wydawała mu się absurdalnie melodramatyczna. Jej łzy i szlochy tylko go śmieszyły.

Przypuszczam, że wszyscy czarujący ludzie są rozpieszczeni. W tym leży tajemnica ich powabu.

Dobre postanowienia (...) są to czeki wystawione do banku, w którym nie mamy konta.

Każdy zakątek, który kochasz, jest dla ciebie światem.

Najmniejsza pomoc znaczy więcej niż największe chęci.

- Wciąż nam opowiadają, że Ameryka jest istotnym rajem dla kobiet.
- Bo istotnie nim jest. Dlatego właśnie, jak ich pramatka Ewa, kobiety jak najprędzej pragną się z niego wydostać - rzekł lord Henryk.

Konsekwencja jest ostatnim schronieniem ludzi bez wyobraźni.

Dzisiejsza moralność polega na przystosowaniu się do przeciętnego poziomu swojej epoki.

Wesołość nie jest bynajmniej złym początkiem przyjaźni, i nie ma racji, ażeby miała być jej złym końcem.

Nie­wie­lu jest po­śród nas ta­kich, któ­rzy otrzą­sa­li się o świ­cie czy to po jed­nej z tych bez­sen­nych nocy, kiedy nie­omal ma­rzy­my o śmier­ci, czy też po nocy peł­nej hor­ro­rów i upior­nych ra­do­ści, kiedy przez kom­na­ty umy­słu prze­cią­ga­ły zjawy strasz­liw­sze niż sama rze­czy­wi­stość.

Były w nim pasje, które po­szu­ku­ją dla sie­bie strasz­li­we­go uj­ścia, sny, które uczy­nią re­al­ny­mi cie­nie swego zła.

Sztuka nie ma wpływu na działania człowieka.

Czasem rodzi się w człowieku taki instynkt, który mówi, że tajniki sztuki należy zgłębiać samemu, i że Piękno, podobnie jak Mądrość, lubi najbardziej samotnych wielbicieli.

Rzeczy najpowszedniejsze nabierają uroku, gdy się je ukrywa.

- Zatem Grecy przeciw Grekom?
- Ja trzymam z Trojańczykami. Walczyli o kobietę.
- I zostali pokonani.
- Istnieje coś gorszego od popadnięcia w niewolę.
- Galopujesz i popuszczasz sobie cugle.
- Tempo nadaje smak życiu.

Na świecie nie ma nic ponad młodość!

Były czasy, kiedy się Dorianowi zdawało, że cała historia ludzkości jest tylko opowiadaniem własnego jego życia, nie tego, jakim żył w rzeczywistości, lecz tego, które sobie stwarzał wyobraźnią i które istniało w jego mózgu i namiętnościach. Czuł, że zna wszystkie te dziwne, straszne postacie, które przesunęły się po scenie świata i uczyniły grzech czymś tak pociągającym, a zło czymś tak subtelnym. Niekiedy zdawało mu się, jakby tajemniczym jakimś sposobem ich życia były jego życiem.

Prawdziwy artysta wciela cały urok w sztukę, prywatnie jest mało zajmujący.

Małżeństwo pozbawia ludzi egoizmu, a ludzie nieegoistyczni są mało barwni.

Tragedią starości nie jest to, że się starzejemy, ale to, że pozostajemy młodzi.