Cytaty Irlandczyków

A w romansie najgorsze jest to, że tak nieromantycznie się kończy.

Przestałaś na mnie działać. Kochałem cię, bo byłaś czarowna, bo miałaś genialny talent i intelekt, bo urzeczywistniałaś marzenia wielkich poetów, nadawałaś cieniom kształt i treść. Wszystko to odrzuciłaś precz. Płytka jesteś i głupia!

Ty mi dałeś poznać rzeczywistość. Dzisiejszego wieczora po raz pierwszy w życiu ujrzałam pustkę, fałsz, blichtr, wśród których się ciągle obracałam.

Pewnie daje ci dobre rady. Ludzie nader ochoczo rozdają to, co im samym najbardziej jest potrzebne.

Ci, którzy posiadają wiele, często są skąpi, ci zaś, którzy mają mało zawsze się podzielą.

Mężczyz­na uczy­ni wszys­tko dla ko­biety, którą nieg­dyś kochał, nig­dy jed­nak nie zakocha się w niej powtórnie.

Powiadasz, że zostałeś zatruty przez książkę...To jest wręcz niemożliwe. Sztuka nie wywiera żadnego wpływu na czyny. Ona właśnie niszczy pragnienie czynu. Jest wzniośle bezpłodna.

Zapomniałem, że każda, najdrobniejsza czynność powszedniego dnia kształtuje lub zniekształca charakter, co sprawia, że pewnego dnia przychodzi wykrzyczeć ze szczytu dachu to, co się robiło w sekretnej alkowie.

Ludzie, których jedynym dążeniem jest samodoskonalenie się, nigdy nie wiedzą, dokąd podążają.

Artysta tworzy rzeczy piękne. Celem sztuki jest ukazać sztukę i skryć artystę.

Grzech to jedyna barwna rzecz, która pozostała we współczesnym życiu.

Cóż to za idio­tyzm ta mi­łość – mó­wił do sie­bie stu­dent wra­ca­jąc do domu. – Nie jest ani w przy­bli­że­niu tak uży­tecz­na jak lo­gi­ka, ni­cze­go bo­wiem nie do­wo­dzi, a za­wsze mówi o rze­czach nie­zisz­czal­nych i każe wie­rzyć w złu­dę.

To było wyznanie. Teraz, kiedy już je uczyniłem, czuję, że czegoś mi ubyło. Być może nigdy swego uwielbienia nie należy zamykać w słowach.

Zajadą się grzankami. To mi wygląda na szczery żal. /Cecylka, akt III, Bądźmy poważni na serio

- Nigdy się nie żeń, Dorianie, z kobietą o słomianoblond włosach - powiedział, kilkakrotnie zaciągając się papierosem.
- Czemu, Harry?
- Bo są sentymentalne.

Tak najwyższa, jak i najniższa postać krytyki to rodzaj autobiografii. Ci, którzy w pięknych rzeczach odnajdują szpetne treści, są zepsuci i zarazem pozbawieni uroku.

Lecz nie zapominaj, że być głupim w oczach ludzi to nie to samo, co być głupim w oczach bogów.

(...) Ty jesteś typem, którego epoka nasza pragnie, a jednocześnie boi się, że go już znalazła. Tak jestem rad, że nigdy nic nie stworzyłeś. Nie wyrzeźbiłeś posągu, nie namalowałeś obrazu, nigdy nic nie wynalazłeś poza sobą samym. Sztuką twą było życie. Ułożyłeś je jak słowa do muzyki. Sonetami są dni, które przeżyłeś (...).

Złamane serce doczekuje się dzisiaj wielu wydań.

Mam wiele pięknych kwiatów - zwykł był mawiać - ale dzieci - to najpiękniejsze kwiaty.