Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o sobie

Strona numer 62

Całe życie wiedziałem, że nie należy polegać na ekspertach. Jak mogłem być tak głupim, żeby im na to pozwolić?

Wychowałem się jako Republikanin. Ale kiedy zdałem sobie sprawę, że w sumie nie ma dużej różnicy między demokratą a republikaninem, zostałem libertarianinem.

Nigdy nie traktowałem serio aktorstwa, serio traktowałem bejsbol.

Wychowałem się w świecie bejsbolu, a nie w świecie Hollywood.

Jeśli widzę jedną stronę człowieka, chcę zobaczyć też drugą.

Moje pokolenie nie mogło mnie znieść, a ja nie mogłem ich znieść. [...] Wierzyłem w etykę pracy, zarabianie pieniędzy, a oni wszyscy mieli swój problem z narodem. Wietnam mnie rozczarował, bo nie wygraliśmy.

Wydaje mi się, że mam smykałkę do wybierania /roli w/ filmów, które stają się kultowe.

Jeśli coś nie jest zepsute, to tego nie naprawiaj.

Tak naprawdę najwięcej w życiu zarobiłem, występując w reklamie banku. I wcale się tego nie wstydzę.

Bardzo lubię teatr, ale chcę także realizować się gdzie indziej: w filmie, radiu, telewizji i kabarecie. Przy stałym angażu w teatrze udział w tych jakby pobocznych zajęciach zawsze wiązał się z mnóstwem komplikacji.

Kiedyś w albumie fotograficznym Zosi Nasierowskiej pod moim zdjęciem, jeszcze bardzo młodym, Agnieszka Osiecka napisała, że jestem aktorem niewymiarowym. To znaczy, że trudno mi przypisać jakąś zdecydowaną cechę. Na amanta za mało zdecydowany, na bohatera romantycznego też.

Jedynym powodem, dla którego tęsknię za minioną epoką, jest to, że nie istniały wtedy tabloidy. Tłumaczenie takich rzeczy [plotek z tabloidów] jest poniżej godności. Mnie nie sprawiają one przykrości, ale mogą dotknąć moich bliskich i to mnie boli.

Dzisiaj nie muszę żyć ze swojego zawodu, w związku z tym jest to dla mnie sytuacja bardzo dobra i wygodna, ale z drugiej strony w jakimś sensie też szlachetna wobec widza. Nie muszę im wypadać z lodówki.

(…) czuję się związany uczuciowo z moją ojczyzną, ja tak jej nienawidzę, że ją kocham, albo odwrotnie. Jestem uwikłany. Byłaby możliwość ucieczki, bo tamten świat mnie kupuje, ale ja duszą, ciałem i całym moim nieszczęściem jestem tu. I tu pewnie zdechnę mimo wszystkich marzeń, żeby mieszkać w Toskanii.

Fotografowanie ludzi to wyraźna ingerencja w czyjąś prywatność. Kiedy ja fotografuję, zawsze czuję się tym faktem skrępowany.

Potwornie irytuje mnie wszechogarniające gadulstwo, z którego nic nie wynika. Czasem mam wrażenie, że świat jest pełen Papkinów, którzy opowiadają jakieś niestworzone historie. Wszyscy mówią, co zrobić, żeby było dobrze, a nikt nie robi niczego konkretnego. Dotyczy to zresztą nie tylko postaci ze świata polityki. Często spotykam ludzi ze swojego środowiska, którzy umieją barwnie opowiadać o świetnych pomysłach. Trudności pojawiają się dopiero przy ich realizacji.

Nie gardzę nikim. Myślę, że jest to uczucie z gatunku najniższych.

Najczęściej nie mogę opanować wzruszenia na widok tego, że ktoś umie robić coś perfekcyjnie, wspaniale...

Uwielbiam porządek, ale nie umiem go utrzymać. Czasem wpadam w szał porządkowania wszystkiego. Spędzam wtedy cały dzień na układaniu książek i drobiazgów. Układam wszytko po nowemu, a potem niczego nie mogę znaleźć.