Cytaty poetów

Głupstwo żyć, kiedy życie jest męczarnią, a odjęcie go sobie jest receptą, kiedy śmierć ma być lekarstwem.

To źle, że miłość, obraz łagodności,
Szorstka i władcza jest w rzeczywistości.

Kochaj świat cały, lecz ufaj nielicznym,
Nie krzywdź nikogo, a wrogowi swemu
Moc twoją okaż, lecz bez nienawiści.
Za przyjaciela umiej ważyć życie.
Brak słów niech ganią w tobie, nie ich nadmiar.

Serce nasze bowiem
Jest najczynniejsze, kiedyśmy samotni.

Miłość to nie igraszka Czasu: niech kwitnące
Róże wdzięków podcina sierpem zdrajca blady -
Miłości nie odmienią chwile, dni, miesiące:
Ona trwa - i trwać będzie, po sam skraj zagłady.
Jeśli się mylę, wszystko inne też mnie łudzi;
Że piszę to, że choć raz kochał któryś z ludzi.

Patrzcie, Monteki! Kapulecie! Jaka
Chłosta spotyka wasze nienawiści,
Niebo obrało miłość za narzędzie
Zabicia pociech waszego żywota...

Sen jest najposilniejszym składnikiem uczty życia.

Jedyna moja miłość, jaką dotąd znałam,
tam weszła, gdzie jedyną nienawiść zasiałam.

DESDEMONA: Czy wiesz, kochaneczku, gdzie się zatrzymał pan Cassio?
SŁUGA-WESOŁEK: Wiem, ale nie śmiem powiedzieć.
DESDEMONA: No, śmiało, gdzie się zatrzymał?
SŁUGA-WESOŁEK: W rozwoju.

Cierpię nad tym, czemu wierzę,
a wierzę temu, co wiem; co zaś mogę
uczynić w takim razie, to uczynię.

Mów szeptem, jeśli mówisz o miłości.

Nie - nic się w życiu na lepsze nie zmienia,
Jeśli nie cieszą spełnione pragnienia.
Zagładę łatwiej już znieść by się dało
Niż tryumf, w którym radości tak mało.

Jeśli to, co się ma stać, stać się musi,
Niechby przynajmniej stało się niezwłocznie.

Można nosić na ustach uśmiech i być łotrem.

Bo miłość widzi duszą, nie oczyma,
Dlatego ślepy Kupido oczu nie ma.

Kobiecy lęk i miłość idą w parze:
W ogóle ich nie ma lub są w nadmiarze.
Czym moja miłość jest, wiesz z doświadczenia,
A tak jak miłość, lęk się rozprzestrzenia.
Gdzie miłość wielka, tam i lęk szaleje.
Gdy rosną lęki, miłość potężnieje.

Spętana duszo, która, usiłując być wolna, coraz okropniej się wikłasz.

Chcąc świat oszukać stosuj się do świata, ubierz w uprzejmość oko, dłoń i usta, wyglądaj jako kwiat niewinny, ale niechaj pod kwiatem tym wąż się ukrywa.

Pochodnie nocy już się wypaliły,
I dzień się wspina raźnie na gór szczyty,
Chcąc żyć, iść muszę lub zostając umrzeć.

Słabym nie wystarcza pomóc wstać - trzeba im też zapewnić oparcie.

[akt I, scena I].