Cytaty poetów

Któż jest tak stały, by nie dał się uwieść?

Więc niedawna
Twoja nadzieja – to był sen pijany,
Z którego teraz budzisz się z ziemistą
Twarzą i mdli cię, gdy sobie przypomnisz
Wczorajsze orgie? A może tym samym
Jest twoja miłość? Umiesz śmiało marzyć,
Ale na śmiały czyn to już cię nie stać?
Chcesz zdobyć to, co sam szacujesz jako
Szczyt życia – żyć zaś jak tchórz, bez szacunku
Dla siebie, na dnie? Piszczeć jak panienka:
«I chciałabym, i boję się»?

Bo skoro wiemy, że coś jest zwyczajnym,
jak każda inna rzecz najpowszedniejsza,
na cóż, stawiając opór konieczności,
brać to do serca?

Żyję, póki grożę:
Słowem zbyt zimnym czyn gorący mrożę.

Nie tak jest podłym grzechem miłość własna jak pomniejszanie swej własnej wartości.

Kto dwie przysięgi na dwie kładzie szale,
Sam jak przysięgi, wagi nie ma wcale;
Na dwóch też szalach śluby tw fałszywe
Piórka nie ważą, jak bajki kłamliwe.

Otóż ostatnio, sam nie wiem czemu, straciłem całą radość życia. Jestem w tak złym nastroju, że cała barwna sceneria globu wydaje mi się jałowa jak skalisty przylądek. Powietrze - ten cudowny baldachim nad nami - spójrzcie tylko na to śmiałe przęsło firmamentu, na ten wspaniały plafon, cały w złotych kasetonach ognia - w moich oczach jest jedynie nagromadzeniem wstrętnych i niezdrowych wyziewów. Jakimże arcydziełem jest człowiek! Szlachetność rozumu, nieograniczone zdolności, w uczynkach równy aniołom, w pojmowaniu równy bogom, najwyższe z żyjących istnień, korona stworzenia! A jednak dla mnie to tylko kwintesencja marnego prochu. Nie cieszy mnie człowiek - ani żaden mężczyzna, ani żadna kobieta.

Sercem się uniż, nie kolanem. Twoje
Uszanowanie fałszywe, obłudne!

Zupełnie jak w starej bajce: tak nie jest, tak nie było, uchowaj Boże, żeby tak było.

Czyny przeciwne naturze rodzą przeciwny naturze niepokój.

Jak niektórym sprzyja szczęście! jak innych z daleka omija! [akt I, scena I, w przekł. S. Barańczaka].

Lecę ku szczęściu; nikt mnie nie wyprzedzi.
[akt II, scena V]

Serce zawiera pakt - dłoń pieczętuje.

Bo wszak zamiary nasze są pamięci sługą,
Co mocne się nam rodzą, lecz nie trwają długo.
Jak owoc niedojrzały zwisają na drzewie,
Lecz dojrzałe spaść mogą przy lada powiewie.

APEMANTUS: (...) Dziwna zagadka człowieczego ucha:
Rad słuchać nie chce - pochlebstw zawsze słucha.

Bierzesz nazbyt poważnie sprawy tego świata: kto płaci za nie troską - bankrutuje.

Cechą litości nie może być przymus,
Opada ona jak deszcz ciepły z niebios
Na miejsce na dole: a przynosi ze sobą
Błogosławieństwa dwa, gdyż błogosławi
Tych, którzy dają, i tych, którzy biorą,
Najpotężniejsza jest w najpotężniejszych (...)

...litość wyższa jest ponad moc berła,
Tron jej znajduje się w sercach królewskich,
Znakiem widomym jest Boga samego.
Boską stać może się ziemska potęga,
Gdy sprawiedliwość ozdobi litością.

Ktoś, kto muzyki w samym sobie nie ma,
Kogo nie wzrusza słodycz zgodnych dźwięków,
To człowiek zdolny do zdrad, spisków, gwałtu;
Jego wewnętrzne porywy są mroczne
Jak noc, bezdenne jak ciemność Erebu.
Takiemu nigdy nie ufaj. Słuchajmy!

Dziewczyna traci cnotę nawet wtedy, Gdy tylko księżyc ogląda jej wdzięki.

Kochać to zmienić się w łzy i westchnienia. Kochać to służyć i być najwierniejszym (...) to być złożonym tylko z namiętności, tylko z marzenia, tylko z cichych pragnień, tylko z czci, hołdów, tylko z uwielbienia, tylko z pokory, tylko z cierpliwości, tylko z czystości i niecierpliwości, tylko z cierpienia, tylko z wytrwałości.