Cytaty polskich duchownych rzymskokatolickich

Wiara jest w gruncie rzeczy smutną koniecznością. Gdybyśmy mogli mieć wiedzę, nie potrzebowalibyśmy mieć wiary. Rzecz w tym, że nie możemy mieć wiedzy.

W religii, aby być posłusznym, trzeba najpierw być wolnym.

W każdej chwili możemy wznieść się ponad siebie i zacząć wszystko od nowa.

Umiejętność rządzenia ludźmi to przede wszystkim umiejętność perswazji.

Tym, co dźwiga, podnosi i wznosi ku górze, jest miłość.

Spór między miłością a Miłością to właściwy spór człowieka z Bogiem. [Miłość] nie rozgrzesza [człowieka], ale przekonuje Pana Boga.

Społeczeństwo, któremu trudno się wyzbyć wad narodowych, buduje kolejne kaplice.

Są rzeczy, które przerastają możliwości ludzkiego rozumu. Jest światło, które oślepia. Tak jest z Bogiem.

Są dwa punkty otwarcia się na Boga: jedni potrzebują do tego nieszczęścia, inni – przeciwnie – smaku szczęścia.

Ryzyko, jakie podejmuje wielki teolog mówiąc o Bogu, jest większe niż ryzyko oddania życia za drugiego.

Religia to odkrywanie więzi już istniejących, choć nie uświadamianych.

Religia jest dla mądrych. A jak ktoś jest głupi i jak chce być głupi, nie powinien do tego używać religii, nie powinien religią swojej głupoty zasłaniać.

Praca to rozmowa w służbie życia.

Praca to prawdziwy język międzyludzkiej komunikacji. Z wytworu mojej pracy ktoś może wnioskować o stopniu mojej miłości ku niemu. Pytamy się, za ile, a nie zastanawiamy się, jak pracę wykonać, aby przyniosła zadowolenie komuś i mnie. Etyka więc to integralna część pracy.

Powtarzałem moim kolegom, że jak mnie dziś z Kościoła wyrzucą, to jutro będą mnie zapraszali na nabożeństwa ekumeniczne.

Potrafimy walczyć o wolność, ale trudno się nam jej dorabiać.

Pobożność jest niezwykle ważna, ale rozumu nie zastąpi.

Od czasu, gdy Chrystus zwyciężył śmierć, żaden optymizm nie jest w Kościele przesadą.

Niewątpliwie religia nadaje sens cierpieniu. Ale nie cierpiętnictwu.

Niebo rośnie na miarę naszej dzisiejszej miłości.