Szatańskie wersety

Wszyscy znamy się za długo (...). Możemy ranić się wspomnieniami, które mają po dwadzieścia lat.

Może jednak miłość jest trwalsza od nienawiści; nawet jeśli miłość się zmienia, jakiś jej cień, jakiś niezniszczalny kształt, pozostaje.

Jesteśmy istotami powietrza, nasze korzenie w snach i chmurach, odradzamy się w locie.

W wiecznych zmaganiach między pięknem świata a jego okrucieństwem z każdym dniem coraz większą przewagę zdobywało okrucieństwo.

Aby się znowu urodzić, umrzeć najpierw trzeba.

Czy to możliwe, ze zło nigdy nie jest stuprocentowe, że jego zwycięstwo, choćby najbardziej miażdżące nigdy nie jest absolutne?

Czy wielkie zło ostatecznie triumfuje bez względu na to, jak nieustępliwie stawiamy mu opór? Czy zostawia okruch srebra we krwi, który powoli się przemieszcza aż trafi do serca?

Gdziekolwiek się człowiek nie ruszy, wszędzie chodzą po świecie fikcje, (...), fikcje przebrane za prawdziwych ludzi.

Każdy z nas jest jak błazen pragnący korony.

Kiedy już zdobędzie się wysokie horyzonty, nie jest łatwo na powrót wtłoczyć się w ramy, na wąską wysepkę, do ciągłej przyziemności.

Aniołów łatwo spacyfikować; zamień ich w swoje narzędzie, a zatańczą, jak im się zagra na harfie. Ludzie to twardszy orzech do zgryzienia, zwątpią we wszystko, nawet w świadectwo własnych oczu.

Dać wyraz własnej woli oznacza niezgodę, niepoddanie się, odstępstwo.

Wszechświat jest miejscem cudów i jedynie przyzwyczajenie, znieczulenie codzienności przytępia nasz wzrok.

Uzupełniał braki w swojej niewiedzy Bóg jeden wie czym, lecz nad ranem podczas owych bezsennych nocy nie mógł zaprzeczyć, że wypełniony jest czymś, czego nigdy nie używał, a nawet pojęcia nie miał jak zacząć używać, to jest - miłością.

Świat jest bezładny, pamiętaj o tym: chaos. Duchy, naziści, święci, wszyscy współistnieją w tym samym czasie; w jednym miejscu sielankowe szczęście, a kawałek dalej – piekło. Nie ma bardziej zwariowanego miejsca.

Tak bardzo potrzebował, aby rozproszyła wątpliwości dotyczące jego własnego istnienia, że nigdy nie dostrzegł rozpaczy w jej olśniewającym wiecznym uśmiechu, przerażenia w rozpromienionej twarzy, z którą stawała wobec świata, ani też powodów dla których chowała się, kiedy już nie była w stanie uśmiechnąć się czarująco.

Nie ma straszniejszej goryczy od tej, która przepełnia człowieka, gdy się dowiaduje, że wierzył w ducha.

Coś jest nie w porządku z duchowym życiem planety, myślał Gibril Fariszta. Zbyt wiele diabelstwa w ludziach utrzymujących, że wierzą w Boga.

Nie ma wątpliwości, że on stał się ofiarą prześladowań, ale wiemy, że wszelkie nadużycia władzy są po części winą tych, których te nadużycia dotykają; nasza bierność sprzyja tym zbrodniom, zezwala na nie.

Pytanie: Co jest przeciwieństwem wiary?
Nie niewiara. Zbyt ostateczne, pewne, kategoryczne. Samo w sobie jest swego rodzaju wiarą.
Powątpiewanie.