Cytaty poetów

Ci, którzy po zwycięstwie spoczęli na laurach, są już martwi.

Być człowiekiem to czuć, kładąc swą cegłę, że bierze się udział w budowaniu świata.

A żyć możesz tylko dzięki temu, za co mógłbyś umrzeć.

Mowa jest źródłem nieporozumień.

Pozostajesz na zawsze odpowiedzialny za to, co oswoiłeś.

Zamiast tępić zło, lepiej szerzyć dobro.

Należy wymagać tego, co można otrzymać.

Nawet w obliczu śmierci przyjemna jest świadomość posiadania przyjaciela.

Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.

Kraina łez jest taka tajemnicza.

Jedynie dzieci wiedzą, czego szukają. Poświęcają czas lalce z szyfonu, która nabiera dla nich wielkiego znaczenia, i płaczą, gdy się im ją odbierze.

Gwiazdy są piękne, ponieważ na jednej z nich istnieje kwiat, którego nie widać.

Gdy się chce być dowcipnym, trzeba czasem skłamać.

Gdy jest bardzo smutno, to kocha się zachody słońca.

Dorośli nigdy nie potrafią sami zrozumieć. A dzieci bardzo męczy konieczność stałego objaśniania.

Ale ja chyba nie zawsze wiedziałem, jak troszczyć się o Ciebie.

Jakże bezgłośne są prawdziwe cuda! Jak proste są najważniejsze wydarzenia!

Zaopiekowanie się chorym, przyjęcie do domu wygnańca, nawet przebaczenie winnemu – nabierają wartości jedynie dzięki uśmiechowi, który nadaje blask świętu. Łączymy się uśmiechem ponad różnicami języków, kast i partii. Jesteśmy wyznawcami jednego Kościoła: ten drugi człowiek z jego zwyczajami i ja z moimi. Czy ten rodzaj radości nie jest najcenniejszym owocem naszej cywilizacji?

Zamknięcie się w stronniczej namiętności grozi niebezpieczeństwem zapomnienia o tym, że polityka ma sens jedynie pod warunkiem, że służy jakiejś oczywistej prawdzie duchowej.

Wszyscy przybieramy wielkie tony, ale w głębi serca dostępni jesteśmy wahaniom, wątpliwościom, smutkowi...