Cytaty brytyjskich pisarzy

Niezmiernie żałuję, iż lekarska powinność uniemożliwia czasami powiedzenie tego, co by się chciało powiedzieć. Z rozkoszą odparłbym w owej chwili: „Wielka lipa”.

Mądry człowiek trzyma język za zębami.

Pewnie przyniesie mi pecha. Jak to kobiety.

- Ma Pan rację. Czas nie likwiduje pytań, przedstawia je tylko na nowo, w innym ujęciu.

Szef policji wyglądał jak rozczarowany właściciel psa, któremu nie chce się demonstrować wyuczonej sztuczki.

Nigdy nie wracaj tam, gdzie czułeś się szczęśliwy. Dopóki tego nie uczynisz, to miejsce będzie nadal istnieć dla ciebie jak żywe. A jeśli wrócisz, ulegnie zniszczeniu.

-A co jest nie tak z moją propozycją?
Poirot wstał.
-Proszę wybaczyć tę osobistą uwagę: nie podoba mi się pańska twarz, Monsieur Ratchett.
I z tymi słowy opuścił wagon restauracyjny.

Ludzie niechętnie martwią się, niechętnie uznają własne winy.

Mordercy są inni niż reszta społeczeństwa; morderstwo jest złem, ale nie dla nich, dla nich jest koniecznością, ofiara "sama się o to prosiła", "nie mieli wyjścia".

Można kochać kogoś, służyć mu i być szczęśliwym. Nie chciałam nic ponad to, co miałam. Zaufanie, sympatię, wiarę we mnie...

Czas tutaj nic nie znaczy. To przekonanie zapasa w człowieka raz na zawsze i czerpie on z niego dziwną satysfakcję.

Każdy kłamie. Warto oddzielać niewinne łgarstwa od kłamstw istotnych.

Żeby rozwiązać jakiś problem, trzeba znać fakty.

(...) powiadam ci, jestem istotą człowieczą. A problemy dotyczą istot ludzkich.

Przy małym stoliku, wyprostowana niczym struna, siedziała najbrzydsza leciwa dama, jaką kiedykolwiek widział. Jej brzydota była wybitna - bardziej fascynowała, niż odstręczała.

Natura ludzka pełna jest sprzeczności i niekonsekwencji.

- To bardzo ładna dziewczyna - zauważył Poirot.
- Ładna?...ty stary łobuzie. I ty przez cały czas spałeś, co?

- To twoja robota, stary?
- Mon ami - rzekł wyniośle Poirot - kiedy ja popełnię morderstwo, to nie przy pomocy zatrutej strzały Indian południowoamerykańskich.

Gdy osobę, która kłamie, postawi się w obliczu prawdy, zwykle się przyznaje, często przez czyste zaskoczenie.

Jest rzeczą niewątpliwą, że opisywanie poniesionych klęsk nie należy do największych przyjemności. To zabieg zabójczy dla naszej miłości własnej.