Cytaty brytyjskich pisarzy

Cóż, głupców nie sieją. Należy chwalić Boga za to, że ich stworzył, i trzymać się od nich z daleka.

Jeśli chcesz, aby jakaś wiadomość została rozgłoszona, powierz ją kobiecie. W przeciwnym razie trzymaj język za zębami.

- Moja żona będzie zachwycona, mogąc cię u nas gościć.
Mężczyznom zawsze się wydaje, że znają swoje żony, ja jednak często zastanawiałam się, czy tak jest naprawdę. Gdybym była mężatką, z pewnością wpadłabym we wściekłość, gdyby mój mąż przyprowadził do domu jakąś sierotę, nie poradziwszy się mnie uprzednio.

Ale w końcu realizacja tych idei przypadła w udziale ludziom. A ludzie się nie zmieniają. Zawsze będą tacy sami

Ktoś, kto pozwolił, by wzięto go za głupca, nie będzie się przecież tym chwalił przed całym światem.

Kto może zgadnąć, co dzieje się w ludzkim sercu? Gdyby chciał, mógłby łatwo zagrać tę rolę...

Najbardziej wzruszają mnie drobne rzeczy. Zwłaszcza myśl o jakiejś wspólnej przyjemności czy prezencie, coś miłego i naturalnego.

Najdroższa, wyglądasz prześlicznie. A nitka pajęczyny, która zwisa ci z lewego ucha, wydaje mi się nadzwyczaj atrakcyjna. Przypomina loczek cesarzowej Eugenii, jakim czasem obdarzano ją na portretach. Wiesz, opadający na szyję. W twoim jest nawet pająk.

(...) prawdziwej damy nigdy nic nie jest w stanie zaszokować ani zaskoczyć (...).

Twój umysł jest jak mój, patrzy na rzekę, dostrzega zmiany na świecie, nowe idee...dostrzega świat, w którym wszystko jest możliwe dla tych, którzy maja odwagę i wyobraźnię...

To przerażające, jak niewiele wie się o ludziach, z którymi się mieszka.

Uroczyście schował smycz do kieszeni. Obie kobiety odetchnęły z ulgą. Herkules Poirot najwyraźniej zachował się tak, jak tego po nim oczekiwano.

- Pyta pan, czy miała wrogów? Myślę, że to głupie pytanie. Ludzie nie mają prawdziwych wrogów. Po prostu się nie lubią.

Nikt teraz nie zastanawia się nad urodą młodych mężczyzn. Mówi się, że są seksowni, szalenie atrakcyjni i zwykle są to określenia trafne dla mężczyzn o twarzach topornych, z rozwichrzonymi, zaniedbanymi włosami i rysami dalekimi od regularności. Nazywanie takiego młodzieńca pięknym byłoby anachronizmem.

Człowiek nie ma prawa sądzić innego człowieka i nie może brać prawa w swoje ręce.

Człowiek czuje, że musi coś zrobić dla podtrzymania się na duchu.

- Tylko mi nie mów – dodał Bill Eversleigh – że Gerry Wade jeszcze nie wstał. Na miłość boską, trzeba coś zrobić z tym chłopakiem. (…)
- Proponowałbym budzik – zaopiniował Bateman. – Sam go używam, by nie zaspać. (…)
- Budzik, też coś – Ronny pokręcił głową. – Na Gerry’ego potrzeba co najmniej tuzin budzików.
- A niby czemu nie? – pochwycił Bill skwapliwie. – Sądzę, że trzeba skoczyć do miasteczka i niech każde z nas kupi po budziku.

Wyjął z kieszeni paczuszkę niedbale owiniętą w brązowy papier. Zerwał opakowanie, odsłaniając dużą, zniszczoną kasetkę z czerwonego aksamitu. Na wierzchu widniały splecione litery zwieńczone koroną. Otworzył kasetkę, sekretarz gwałtownie nabrał powietrza. W środku, na podniszczonym białym jedwabiu, kamienie połyskiwały jak krew.

- Zdumiewające - rzuciła Tuppence. - Przedziwne.
- Co się stało?
- To "Czarna strzała" Stevensona, chciałam ją przeczytać. Wszystko było w porządku, a potem natrafiłam na stronę ze słowami podkreślonymi czerwonym tuszem. (...) to naprawdę niezwykłe. Muszę ci to natychmiast pokazać.

Konduktor sprawiał wrażenie, jakby wierzył, że pani McGillicuddy była zdolna widzieć wszystko i wszędzie, gdziekolwiek tylko zawiodła ją wyobraźnia.