Cytaty francuskich pisarzy

Jeśli umierasz za przyjaciela, nie wolno ci się roztkliwiać nad sobą.

Mylisz się bowiem, wierząc w dobra materialne, ich wartość samą w sobie.

Dobrze bowiem, kiedy przedmioty wytwarza się aby służyły ludziom, ale strasznie – kiedy ludzi tworzy się, aby byli jak kosze na śmieci, gotowe na przyjęcie przedmiotów.

Wszystko staje się okrutne, kiedy utracona jest obecność Boga.

Opieka nad chorym, przygarnięcie banity czy nawet przebaczenie niewiele są warte, jeśli nie towarzyszy im uśmiech. To on jednoczy nas ponad językami, kastami, partiami.

Nie ma dla ciebie nadziei, jeżeli nic nie trwa dłużej niż ty sam.

Istota rzeczy najczęściej ukryta jest w tym, co pozornie mało ważne.

W młodzieńczej twarzy lubię właśnie to, że zagraża jej starość, a w uśmiechu – że jedno słowo może go zamienić w łzy.

Tak jest z grą w kręgle: cieszysz się, kiedy je przewrócisz. Ale kręgle przewrócone nie są ci do niczego potrzebne.

Kształtować przyszłość to tyle co kształtować teraźniejszość.

Ze śmiercią człowieka umiera nieznany świat.

Jedno jest ogromnie ważne: Nie wystarczy patrzeć żeby widzieć.

Zgoda na wojnę jest zgodą na własną śmierć.

Usprawiedliwieniem zdrajców (...) Jest przede wszystkim to, że w ogóle mogli zdradzić.

Siła jest wtedy wielka, kiedy ustępują przed nią silni.

Znajomość nieprzyjaciela jest już bronią w moim ręku.

Życie wytwarza porządek, ale porządek nie tworzy życia.

Złość nie zaślepia. Ona bierze się ze ślepoty.

Najpierw trzeba działać i budować, uczyć się i tworzyć. Nagroda przychodzi potem.

Jestem cieniem, powiada cień, i gardzę światłem. Ale - jak wiadomo - cień się światłem żywi.