Cytaty francuskich pisarzy

To za czym gonicie w sobie samych, umiera.

Z dziewczyny stać się kobietą to sprawa poważna.

O świcie niektóre knajpy już się otwierają...Zasiądziemy przy stole w absolutnym bezpieczeństwie, i nad chrupiącymi rogalikami i kawą z mlekiem będziemy się śmiali z minionej nocy. Otrzymamy ten poranek w podarunku od życia. (...) Dla mnie radość życia koncentrowała się w tym pierwszym łyku wonnym i parzącym, w tej mieszaninie mleka, kawy i zboża, poprzez którą zespalamy się ze spokojnymi pastwiskami, egzotycznymi plantacjami i żniwami, z całą ziemią. Wśród tylu gwiazd tylko jedna mogła przygotować i ofiarować nam ten wonny kubek rannego posiłku.

Skoro inni dali sobie z tym radę, można sobie dać z tym radę.

Doświadczenie rodzi prawa, nigdy znajomość praw nie poprzedza doświadczenia.

Mógłby jeszcze walczyć, próbować szczęścia - bo żadne fatum nie istnieje z zewnątrz.
Fatum jest tylko w nas - przychodzi chwila, kiedy się poznaje własną niemoc. Wtedy błędy pociągają nas ku sobie jak otchłań.
I w tej to chwili nad jego głową, w rozdarciu chmur, błysnęło kilka gwiazd - niby śmiertelna przynęta na dnie pułapki. Zdał sobie sprawę z tego, że była to istotnie pułapka: leci się wzwyż ku gwiazdom, które migną w szczelinie chmur, a potem nie można już się zniżyć i pozostaje się tam na zawsze...Ale głód światła był tak nieodparty, że zaczął się wznosić.

Kto przede wszystkim kocha miłość nadchodzącą, nie pozna, czym jest spotkanie.

Gniew nie oślepia: on rodzi się ze ślepoty.

Nikt jednak nie chciał mu uwieżyć, ponieważ miał bardzo dziwne ubranie. Tacy bowiem są dorośli ludzie.

Jeśli zapraszam przyjaciela do stołu, proszę by usiadł, jeśli kuleje, nie wymagam by tańczył.

My zaś, pokłóceni o metody walki, zapominamy, że dążymy do jednego celu.

Prawdziwa radość to radość przeżywana wspólnie.

Zbudować pokój to zbudować szopę tak wielką, żeby mogło w niej sypiać całe stado. Pałac tak wielki, żeby się w nim spotkali wszyscy ludzie i żeby pomieścili w nim cały swój dobytek.

Człowiek chciał posiadać. I posiada. Czy jest teraz szczęśliwy?

Bo człowiek to z pewnością umiejętność kochania, ale i umiejętność cierpienia zarazem.

Żeby człowiek był szczęśliwy, musi najpierw istnieć człowiek.

Potrzebna mi jest droga, nie mur.

Jakąż przestrzeń wytwarza między ludźmi ich życie duchowe! Marzenie dziewczyny oddala ją ode mnie; jak się do niej zbliżyć? Cóż mogę wiedzieć o dziewczynie, która ze spuszczonymi oczyma wraca wolnym krokiem do domu i uśmiecha się do siebie już pełna uroczych wybiegów i kłamstw? Z myśli, głosu i niedomówień kochanka zdołała zbudować sobie królestwo i odtąd wszyscy prócz niego są dla niej tylko barbarzyńcami. Czuję, że - zamknięta w swojej tajemnicy, swoich zwyczajach i rozśpiewanych wspomnieniach - jest bardziej daleka ode mnie, niż gdyby mieszkała na innej planecie.

A koledzy? Życie odsuwa nas może od nich, nie pozwala nam wiele myśleć o nich, ale gdzieś są – nie wiemy nawet dobrze gdzie– milczący lub zapomniani, ale jakże wierni.

Można by sądzić, że doskonałość osiąga się nie wtedy, kiedy nie można już nic dodać, ale kiedy nie można nic odjąć.