Cytaty francuskich pisarzy

Z drugim człowiekiem musisz spotkać się nie powierzchownie, ale w najgłębszych warstwach jego duszy, serca i umysłu. Jeśli będziecie się szukać poprzez najprymitywniejsze odruchy, dojdzie tylko do niepotrzebnego rozlewu krwi.

Uśmiech często bywa najistotniejszy. Jest zapłatą, nagrodą. Ożywczą siłą. Bez niego chylimy się ku śmierci.

Jakże się mylą niewierni, ci co się z nas śmieją i którym z daje się, że dążą do bogactw materialnych, których przecież nie ma.

Ci, co dokonawszy podboju, prowadzą teraz życie osiadłe, są już martwi.

Nic i nigdy nie zastąpi straconego towarzysza. Nie można sobie stworzyć starych przyjaźni. Nie ma ceny skarb tylu wspomnień, tylu trudnych godzin przeżytych razem, tyle waśni, pojednań, porywów serca. Takie przyjaźnie nie są do odtworzenia.

Jesteśmy jak owi pielgrzymi, którzy nie czują się udręczeni wędrówką przez pustynię, choć brną przez nią resztkami sił, gdyż sercem przebywają już w świętym mieście.

Tylko śmierć jest doskonała.

Człowiek dla niego był surowym woskiem, który należało dopiero urobić. W to bierne tworzywo trzeba wlać ducha, tchnąć wolę. Nie chciał bynajmniej ujarzmiać ludzi surowością i czynić ich swoimi niewolnikami, lecz pragnął wynieść ich ponad nich samych.

Człowiek nieuczony (...) Nie dojdzie istoty prawdy, jeśli będzie trzymał i obracał w dłoni księgę Proroka, jeśli zaprzątnie go zarys liter i złoto ozdób. Bo istotą nie jest przedmiot próżny treści, ale mądrość Boża. Tak jak istotą świecy nie jest wosk, choć on zostawia ślady, ale jej światło.

Tych wszystkich ludzi kocham przecież i nie ich zwalczam. Zwalczam to, czego są ślepym narzędziem.

Człowiek z pewnością potrzebuje murów, aby w nie zapaść i wschodzić jak zasiew. Ale potrzebuje również wielkiej Drogi Mlecznej i przestworzy morza, chociaż ani konstelacje, ani ocean do niczego na razie nie są mu potrzebne.

Gdyż kobieta, dla której jesteś gotowy zabijać, jest czymś więcej niż tylko ciałem, jest jakąś twoją osobistą ojczyzną, poza którą czujesz się wygnańcem pozbawionym wszelkiego znaczenia. Gdyż nagle okazuje się, ze imbryk, w którym parzy się wieczorem herbata, gotów z jej powodu stracić także wszelki sens

Absolutna doskonałość wynalazku graniczy więc z zatraceniem wynalazczości. I podobnie jak w narzędziu zaciera się powoli wszelki mechanizm zewnętrzny i bierzemy do ręki przedmiot już tak naturalny jak kamień ogładzony przez morze, tak i maszyna – co jest rzeczą przecież godną podziwu – w czasie używania pozwala zapomnieć o sobie.

Woda! (...) Jesteś największym bogactwem, jakie istnieje na świecie. Jesteś też najsubtelniejsza, ty, taka czysta, we wnętrznościach ziemi. Można umrzeć nad źródłem, które zawiera związki magnezu. Można umrzeć o dwa kroki od słonego jeziora. Można umrzeć mając dwa litry rosy z domieszką kilku soli. Bo ty nie dopuszczasz żadnych związków, nie tolerujesz żadnego zafałszowania, jesteś zazdrosnym bóstwem...

Wszyscy jesteśmy jak mali barbarzyńcy olśnieni nowymi zabawkami.

Nikt nie zrozumie świata, w którym żyjemy, jeżeli sam nie jest w nim zamknięty.

Inżynier wie, że osiągnął doskonałość nie wtedy, kiedy nie można nic już dodać, ale kiedy nie można nic już zabrać.

Za wiele jest na świecie tych, którym pozwala się spać.

Jakże szczęśliwe są kraje północne, którym pory roku układają w lecie legendę o śniegu, w zimie legendę o słońcu; jak smutne tropiki, gdzie w ciągłej łaźni nic się prawie nie zmienia; jakże szczęśliwa jest również Sahara, gdzie dzień i noc kołyszą ludzi od jednej nadziei do drugiej.

Chciałbym jednak zdążyć odebrać swoją zapłatę. Chciałbym mieć prawo do miłości. Chciałbym wiedzieć, za kogo umieram...