Pamiętnik

...Alzheimera..."
To bezwzględna choroba, martwa niczym pustynia. Złodziej serc, dusz i pamięci.

Nigdy do tej pory mi się nie zdarzyło,
By nagle mnie słodka opętała miłość;
Twarz mej ukochanej, niczym kwiat w rozkwicie,
Zawładnęła sercem moim całkowicie.

...cuda - nawet najbardziej niewytłumaczalne i niewiarygodne - istnieją i zdarzają się, kpiąc sobie z naturalnego porządku rzeczy...

Dotyk jej dłoni nadal przypomina muśnięcie anioła.

(...) niezależnie od tego, jaką decyzję podejmę, będę musiała ponieść jej konsekwencje. Na zawsze. Muszę się zdobyć na to, by pójść przed siebie i nie oglądać się wstecz.

Jakżebym pragnął być na tyle mocny, by wziąć ją w ramiona i zanieść do nieba.

Wchodzące pielęgniarki zastają w pokoju dwójkę ludzi wymagających pocieszenia. Kobietę, która drży ze strachu przed demonami mieszkającymi w jej głowie, i starca, który kocha ją nad życie i teraz płacze w kącie, z twarzą ukrytą w dłoniach.

Nadal pamiętam tamte godziny spędzone samotnie w pracowni. Wtedy czułam się najlepiej. I to wrażenie wolności, jakie mnie ogarniało, gdy coś tworzyłam; to coś, co rodziło się w głębi mnie, ilekroć ukończyłam coś pięknego.

I kiedy oczy mi się zamknęły po raz ostatni, pomyślałem: O Boże, co ja zrobiłem?

Jesteś każdą myślą, każdym moim marzeniem, i nieważne co przyniesie nam przyszłość, każdy wspólnie spędzony dzień, to najwspanialszy dzień mego życia. Zawsze będę należał do Ciebie. A Ty kochana, zawsze będziesz należeć do mnie.

Pamiętała, jak pewnego upalnego lipcowego dnia siedziała pod tym dębem z kimś, kto spoglądał na nią z pragnieniem i tęsknotą, które usunęły w cień wszystko inne. Właśnie w tamtej chwili po raz pierwszy się zakochała

I pozostała w tobie ta łagodność, której nawet wojna nie zdołała ci odebrać.

A kiedy spojrzę na jej twarz - twarz, którą znam lepiej niż własną - wiem, że znaczyłem dla niej równie wiele, a może i więcej. Co dla mnie z kolei znaczy o wiele więcej, niż kiedykolwiek zdołałbym wytłumaczyć.

Czuła ciepło płynące z jego dłoni i zastanawiała się, jakby się czuła, gdyby te ręce dotykały jej ciała, każdego zakamarka, pieszczotliwie gładziły jej skórę. Na samą myśl o tym głęboko zaczerpnęła tchu, sutki znowu nabrzmiały i poczułam żar między udami.

Licząca sobie dwadzieścia dziewięć lat, obracająca się w wyższych sferach, zaręczona z innym, Allison Nelson, która przybyła w poszukiwaniu odpowiedzi na dręczące ją pytania. I trzydziestojednoletni marzyciel, Noah Calhoun, którego nawiedził duch, prześladujący go od lat.

Każdy z nas ma prawo do tajemnic.

Rzeczywistość o niebo przewyższyła wspomnienia.

Jesteśmy zupełnie inni. Pochodzimy z dwóch różnych światów, a jednak to właśnie Ty nauczyłaś mnie wagi miłości. Pokazałaś mi, co to znaczy troszczyć się o kogoś i dzięki temu stałem się lepszym człowiekiem.

Poeci często opisują miłość jako uczucie, nad którym nie możemy zapanować - ciągnął - które bierze górę nad logiką i zdrowym rozsądkiem. Właśnie coś takiego mi się przytrafiło.

Z czasem namiętność ustąpi, jej miejsce zajmą poczucie bliskości i wzajemna zgodność charakterów.