Cytaty Anglików

Śmiem czynić wszystko, co uczyni człowiek.
Kto może więcej nie jest nim.

Życie jest cieniem ruchomym jedynie, nędznym aktorem, który przez godzinę pyszni się i miota po scenie, aby umilknąć później na zawsze. Jest bajką opowiedzianą przez głupca, pełnego furii i wrzasków, które nic nie znaczą.

Łaskawość zbrodnią jest, kiedy oszczędza nieprawość.

W sprawach doczesnych zwą to niewdzięcznością,
Gdy ktoś z niechęcią wielką dług oddaje,
Choć mu pożyczki udzielono szczodrze.
Lecz znacznie gorzej sprzeciwiać się Niebu,
Gdy dług królewski, dany ci, odbiera.

...kiedy się domagasz
sprawiedliwości, weź to pod uwagę:
nikt z nas nie zostałby zbawiony, gdyby
jedyną miarą była sprawiedliwość.

Tezeusz: Dziwno by mi było, gdyby lew przemówił.
Demetriusz: Nic w tym dziwnego przecie, mój królu. Dlaczegóżby lew nie mógł mówić, gdy mówi tylu osłów.

Chcę żyć w twoim sercu, umrzeć w twych ramionach i znaleźć grób na dnie twych oczu. [akt V scena II w przekładzie S. Barańczaka].

Miej więcej, niż pokazujesz,
Mów mniej, niżeli pojmujesz,
Mniej, niż posiadasz, pożyczaj,
Miast chodzić, jeździć miej zwyczaj,
Miast wierzyć, ucz się sam więcej,
Mniej stawiaj, niż masz pieniędzy,
Porzuć picie, porzuć dziewki,
Pilnuj domu i sakiewki,
To ci wszystko procent da,
Więcej niźli sto od sta.

Błazna szaleństwo zdrową myśl ukrywa,
Błazeństwo mędrca zwykle głupstwem bywa.

Łatwiej nauczyć dwudziestu ludzi, jak mają postępować,
niż być jednym z tych dwudziestu

Kto drwi ze straty, złodzieja okrada; Sam siebie łupi, kto po stradzie biada.

Miłość jest dzieckiem, w swoim też wyborze,
Jak dziecko nieraz omylić się może;
Jak wśród igraszki dziecię słowo łamie,
Tak dziecię miłość przysięgając, kłamie.

Mój Boże! Mógłbym się zamknąć w łupinie orzecha i czuć się królem nieskończonych przestrzeni.

Zły świat i złe go czekają następstwa,
Gdy milcząc, takie widzi się przestępstwa.

Miłość uszlachetnia naturę ludzką, gdy zaś ta szlachetna, wtedy zamyka najlepszą swą cząstkę na grobie tych, których kochała.

Żarty możnych są zawsze dowcipne.

Słowo to słowo. A nikt wrzodów duszy
Nie przeciął w głąb jej sięgając przez uszy.

Biada podrzędnym istotom, gdy wchodzą pomiędzy ostrza potężnych szermierzy.

A to pustkowie leśne nie jest puste,
Bo dla mnie ty w nim jesteś całym światem.
Jak mogłabym się skarżyć na samotność,
Kiedy świat cały wygląda z twych oczu?
[akt II, scena I w przekł. S. Barańczaka].

Mówi więcej przez minutę, niż słucha przez miesiąc.