Ale dla wiatru las tajemnic nie ma. Są to dwaj przyjaciele. Przenika wiatr leśne gęstwiny od skraju do skraju i one mu wszystko, co widziały, słyszały, opowiadają. Przenikają się wzajemnie i w noce gwiaździste, w dnie od śniegu białe, w wieczory jesienne od chmur posępne, od deszczu szemrzące, wiodą ze sobą długie przyjaciół rozmowy.
Niektóre tajemnice nigdy nie powinny stać się wyznaniami. Wiem to lepiej niż ktokolwiek.
Wielkie tajemnice czynią nas małymi ludźmi, zwłaszcza gdy jest się człowiekiem, przed którym inni mają tajemnice.
Nauczyłem się kochać sekrety. Chyba już tylko one mogą przydać naszemu współczesnemu życiu tajemniczości i cudowności. Najzwyklejsze rzeczy nabywają uroku, kiedy je zataić. Kiedy teraz wyjeżdżam z Londynu, nikomu ze znajomych nie mówię, dokąd się udaję. Gdybym to zrobił, straciłbym całą przyjemność. Przyznaję, to durny nawyk, ale mam wrażenie, że w ten sposób czyni się życie bardziej romantycznym.
(...) z tajemnicami jest jak z jajkami: nie należy wkładać ich za wiele do jednego koszyka i jednej osobie nie powinno się powierzać zbyt wielu sekretów
Dwoje może zachować tajemnicę, jeśli jedno z nich nie żyje.
Nie ma pan pojęcia, ile jest na świecie zagadek. Każdy dom, każda rodzina to zagadka.
Tajemnice potrafią niszczyć i biorą się z chęci kontrolowania.
Każdy z nas ma prawo do tajemnic.
Jeśli chce się zachować tajemnicę, należy ukryć ją nawet przed sobą.
Ujawniona tajemnica to zniszczona tajemnica.
Ludzie zrobią wszystko, żeby zachować swoje tajemnice. Nawet zabiją.
Tajemnice najlepiej chować na widoku, gdzieś w kącie, wprost na naszych oczach.
