Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj
Fiodor Dostojewski

Fiodor Dostojewski cytaty

Fiodor Dostojewski (ur. niedziela, 11 listopada 1821; zm. środa, 9 lutego 1881) przeżył 59 lat, 2 miesiące i 29 dni

Rosyjski pisarz i myśliciel głoszący tezę o rosyjskim posłannictwie historycznym i religijnym. Jeden z najbardziej znaczących powieściopisarzy literatury rosyjskiej i światowej. Dostojewski jak nikt przed nim ukazał moralną nędzę ludzką nie degradując równocześnie wartości człowieka.
Zobacz wypowiedzi innych osób o Fiodorze Dostojewskim

Książki Fiodora Dostojewskiego:

Białe noce • Biesy • Bracia Karamazow • Gracz • Idiota • Zbrodnia i kara

Strona numer 7

Jeśli jest Bóg, to i ja jestem nieśmiertelny!

Może jestem nikczemnikiem, ale nie socjalistą!

Życie to ból, życie to strach, dlatego właśnie człowiek jest nieszczęśliwy.

Najgłupszy człowiek musi mieć coś wielkiego dla duszy.

Idiotów jest zawsze dość na świecie.

Chociaż trudno już było dziwić się czemukolwiek, jednakże rzeczywistość zawsze ma w sobie coś wstrząsającego.

Ci którzy dobrze mówią, mówią krótko.

Bywają sekundy, nie więcej niż pięć, sześć, kiedy się czuje znienacka obecność wieczystej harmonii, osiągniętej całkowicie.

Bóg i przyroda to jedno.

Diabły niewątpliwie istnieją, choć rozmaicie możemy je sobie wyobrażać.

Czyż jednak w największej nawet izolacji wolni jesteśmy od działania praw natury?

Barbarę Pietrowną ogarniał zawsze demon najwynioślejszej dumy, gdy tylko mogła przypuścić choć na chwilę, że ktokolwiek chce ją traktować z góry.

Człowiek jest nieszczęśliwy tylko dlatego, że nie wie, iż może być szczęśliwy.

Bóg jest niezbędny, a więc dlatego powinien istnieć.

Była cudowna noc, taka noc, drogi czytelniku, jaka może być tylko wówczas, gdy jesteśmy młodzi.

Niech pani spojrzy na niebo, niech pani spojrzy! Jutro będzie śliczny dzień; jakie błękitne niebo, jaki księżyc!

A kobieta kochająca, ach, kochająca kobieta nawet usterki, nawet niegodziwości ukochanego człowieka wybaczy. On sam nie wynajdzie dla swych wykroczeń takich usprawiedliwień, jakie ona mu podsunie.

Jak jednak radość i szczęście czynią człowieka pięknym! Jak serce płonie miłością!

Niebo było takie gwiaździste, takie jasne, że spojrzawszy na nie, mimo woli trzeba było zapytać siebie : czy naprawdę pod takim niebem mogą żyć różni zagniewani i niezadowoleni ludzie?

Całe królestwo marzeń runęło w gruzy wkoło niego, runęło bez śladu, trzasku i hałasu, rozwiało się jak senna mara, i on nawet nie pamięta, o czym marzył.

Galeria - kliknij aby powiększyć

Fiodor Dostojewski
Fiodor Dostojewski
Fiodor Dostojewski
Fiodor Dostojewski
Fiodor Dostojewski
Fiodor Dostojewski
Fiodor Dostojewski
Fiodor Dostojewski