Cytaty polskich poetów

Prawda leży zazwyczaj pośrodku, najczęściej bez nagrobka.

Prabyt określa świadomość.

Późno już. Świta.

Powiedz mi, z kim sypiasz, powiem ci, o kim śnisz.

Powaga chwili wymaga uśmiechu.

Posucha myślowa zalewa nas potokiem słów.

Posiadł wiedzę, ale jej nie zapłodnił.

Popełnił zbrodnię: zabił człowieka! W sobie.

Pomyśl, zanim pomyślisz!

Pokolenia dziedziczyły pocałunek – drogą tradycji ustnej.

Pokazywał język wrogowi? Tak, przy podlizywaniu.

Pokazujcie język, zanim zaciśniecie zęby.

"Pogrożę mu tylko palcem" – rzekł, kładąc go na cynglu.

Poeta X ma wspaniałą wyobraźnię. Wyobraża sobie, że ją ma.

Podwójne dno polega na tym, że ukrywa trzecie i czwarte.

Podrzuć własne marzenia swoim wrogom, może zginą przy ich realizacji.

Po stracie zębów podobno większa swoboda języka.

Po słowach ich poznacie, co chcieli przemilczeć.

Płaszczyzna porozumienia – idealne pole walki.

Piorun sam sobie oświetla drogę.