Cytaty angielskich poetów

Cóż to za bóg złoto,
Co cześć odbiera w podlejszej świątyni
Niż chlew, gdzie wieprze karmią się zamknięte!

Choćby wszelka ludzka podłość
Znamiona cnoty nosiła na czole,
Cnota zachować musi cnoty znamię.

Kto sam nie jest winien swojej śmierci, ten sam sobie życia nie skraca.

GREMIO
Miłość twa, trzpiocie, pusta tylko piosnka;
Wiek jeden daje stateczność, dostatek.
TRANIO
Lecz w oczach kobiet młodość to jest kwiatek.

Zły plon bezprawia nowym się tylko bezprawiem poprawia.

Lecz ludziom pycha zabrania złowroga
W czynach człowieczych dostrzec wolę Boga.

Inną jest rzeczą pokus być przedmiotem, a inną rzeczą pokusom tym ulec.

W zgryzocie godziny wloką się dłużej.
[akt I, scena I]

Bo być prawdziwie wielkim to nie znaczy
Rwać się do czynu, gdy powód jest wielki,
Lecz wielkodusznie o źdźbło nawet walczyć,
Gdy cześć mu każe.

Pamiętaj: kto w porze odpływu osiądzie na piasku, ten zasłużył na to własnym lenistwem i strachem.

Dla świata jestem jakby kroplą wody,
Co w oceanie szuka drugiej kropli
I zanim znajdzie ją, niepostrzeżenie
Ginie w głębinie ze swoim szukaniem.

Wielki padnie - wnet zgraja przyjaciół ucieka,
Mały wzniósł się, wróg - patrzaj - w przedpokoju czeka.
Widzisz snadnie, że miłość to szczęścia służebna,
I przyjaciół ma, komu przyjaźń niepotrzebna.
A przyjaciel wezwany, gdy bieda u proga,
Zamienia się od razu w zwyczajnego wroga.

Nasze zamiary często-gęsto w gruzach leżą;
Myśli są nasze, losy nie do nas należą.

Lepiej by mi było wcale cię nie mieć niż cię tak teraz tracić.

Wielka mi rzecz: stos!
Ten jest heteryk, kto ogień roznieca,
Nie ten, co płonie.

Sława, za którą gonimy za życia niechaj na grobach zapisanych żyje i głosi czyny wbrew martwocie śmierci.

Cóż warta pamięć, co trwa tylko chwilę?

Nie łów na wędkę melancholii kiełbi,
Które wiadome są u błazna we łbie.

(...) równie chorzy są ci, którzy się przejadają,
jak i ci, którzy głodują. Nie jest mierną
radością znać miarę - nadmiar prędko
siwieje, a umiar żyje dłużej.

Ten nagrodzony, kto zadowolony.