Cytaty angielskich poetów

W życiu należy mieć dwie niezłomne zasady: Ostatnim być do bitki, pierwszym do biesiady.

Grzech wznosi jednych, innych cnota traci: Jeden bezkarnie ciągle grzeszyć może, inny grzech jeden gardłem swoim płaci.

O, daj mi człowieka,
nie będącego żądz swym niewolnikiem.

Jak przyczyna jego nie zna granic,
Tak smutek ten nie ma końca.

Kto lepsze goni, często w gorsze wpadnie.

Słowa wzlatują, myśl w prochu się pogrzebie;
Ach! Słów bez myśli nie przyjmują w niebie.

Tylko nadzieję tworzy myśl człowiecza – aby mieć pewność, trzeba ciosu miecza. (akt V, scena V, w przekładzie S. Barańczaka).

Głupi myśli, że ma rozum, ale mądry wie dobrze, że jest głupim.

Nie kłamie owo stare powiedzenie:
Stryczek i żonę zsyła przeznaczenie.

Bowiem to siły przekracza człowieka -
Kochać i mądrym być w tej samej chwili.

Zamiast uczucia takiej okropności
Lepiej byłoby utracić poczucie
Samego siebie.

Życie człowieka zmieści się w całości
pomiędzy słowem "raz" a słowem "dwa".

A gdy zaczęli od zmysłów odchodzić,
Rzeczy bez zmysłów zaczęły im szkodzić.

Któż jest tak stały, by nie dał się uwieść?

Więc niedawna
Twoja nadzieja – to był sen pijany,
Z którego teraz budzisz się z ziemistą
Twarzą i mdli cię, gdy sobie przypomnisz
Wczorajsze orgie? A może tym samym
Jest twoja miłość? Umiesz śmiało marzyć,
Ale na śmiały czyn to już cię nie stać?
Chcesz zdobyć to, co sam szacujesz jako
Szczyt życia – żyć zaś jak tchórz, bez szacunku
Dla siebie, na dnie? Piszczeć jak panienka:
«I chciałabym, i boję się»?

Bo skoro wiemy, że coś jest zwyczajnym,
jak każda inna rzecz najpowszedniejsza,
na cóż, stawiając opór konieczności,
brać to do serca?

Żyję, póki grożę:
Słowem zbyt zimnym czyn gorący mrożę.

Nie tak jest podłym grzechem miłość własna jak pomniejszanie swej własnej wartości.

Kto dwie przysięgi na dwie kładzie szale,
Sam jak przysięgi, wagi nie ma wcale;
Na dwóch też szalach śluby tw fałszywe
Piórka nie ważą, jak bajki kłamliwe.

Otóż ostatnio, sam nie wiem czemu, straciłem całą radość życia. Jestem w tak złym nastroju, że cała barwna sceneria globu wydaje mi się jałowa jak skalisty przylądek. Powietrze - ten cudowny baldachim nad nami - spójrzcie tylko na to śmiałe przęsło firmamentu, na ten wspaniały plafon, cały w złotych kasetonach ognia - w moich oczach jest jedynie nagromadzeniem wstrętnych i niezdrowych wyziewów. Jakimże arcydziełem jest człowiek! Szlachetność rozumu, nieograniczone zdolności, w uczynkach równy aniołom, w pojmowaniu równy bogom, najwyższe z żyjących istnień, korona stworzenia! A jednak dla mnie to tylko kwintesencja marnego prochu. Nie cieszy mnie człowiek - ani żaden mężczyzna, ani żadna kobieta.