Cytaty pisarzy fantasy

Ręce króla uzdrawiają i po tym właśnie poznać prawowitego władcę.

Aby wykryć prawdziwe zło, trzeba zobaczyć istniejące w sprawach dobro.

Są dzieła, których mniej możni tak samo jak najmożniejsi mogą wykonać tylko jeden jedyny raz. I w takie dzieła twórca wkłada swoje serce na zawsze.

Szaleńczą byłaby duma, która nie chciałaby skorzystać z rady i pomocy w godzinie próby.

Mężczyzna nie przyjmuje swych podarków z powrotem...

Zwłoka jest straszna dla tego, kto w potrzebie, (...) ale lepiej późno niż wcale. (...) Za późno to gorzej niż wcale.

[...] Rozsądek dyktuje, że pierwszy musi iść ten, co najpewniej na łeb na szyję poleci. Nie chcę spaść na pana, panie Frodo, po co jednym strzałem od razu dwóch zabijać.

...zapanowało pośród nich przekonanie, iż pokój i obfitość są normą Śródziemia oraz prawem każdej rozsądnej wspólnoty.

Dobrze, skoro syn Hurina tak powiedział, musi dotrzymać słowa i odejść. Ale zawsze ilekroć powiem, że chcę coś zrobić, to gdy nadchodzi czas spełnienia tych zamysłów, wszystko wygląda inaczej. Teraz odchodzę niechętnie. Muszę uważać, by więcej takich słów nie wypowiadać.

Nie mówię: wstrzymajcie się od płaczu, gdyż nie każde łzy są złe.

Serce masz nie tylko wierne, ale wrażliwe, dzięki czemu lepszym ono bywa doradcą niż oczy.

Pospieszny cios często chybia celu...

...brak świadków nie umniejsza godności czynu.

Zdrajca czasami zdradza samego siebie i pragnąc zła, czyni dobro.

Nie w twojej jest władzy wyznaczać godzinę swej śmierci. Tak postępowali tylko barbarzyńscy królowie, którymi owładnęła Ciemna Moc, oni zaś w dumnej rozpaczy śmierć sobie zadawali, aby zaś czyn ten ułatwić, mordowali również swoich bliskich.

Nie lekceważ współczucia, kiedy jest darem szlachetnego serca...

Za rokiem rok upływa znów,
Do Siedmiu Rzek odpływa.
Dzień pełen słońca, noc bez snów;
Chwieje się wierzba krzywa.
Lecz nigdy już, o żadnej z pór
Na Zachód nikt nie płynie
I nie zaśpiewa elfów chór,
ich pieśń na zawsze zginie.

Wiodą, wiodą drogi w świat,
Pod gwiazdami mkną na niebie –
Choć wędrować każdy rad,
W końcu wraca w dom, do siebie.
Oczy, które ognia dziw
Oglądały – i pieczary,
Patrzą czule w zieleń niw
I kochany domek stary.

Możemy jedynie postanowić, co uczynimy z czasem, który nam pozostał.

Cień jest ostatecznie czymś niewielkim i nietrwałym, gdyż nigdy nie będzie w stanie pochłonąć światła i najwyższego piękna.