Cytaty pisarzy

Ktokolwiek żył samotnie wie do jakiego stopnia monolog leży w naturze ludzkiej. Słowo zamknięte wewnątrz gryzie; przemawianie do przestrzeni daje mu ujście.

Kiedy oczy jej zamykały się, kiedy zanikało w niej czucie, wydało jej się jeszcze, jakby ogień przypalił jej wargi; spadł na nie pocałunek gorętszy niż czerwone katowskie żelazo.

Szczęśliwe zakończenie wielkich przedsięwzięć zawdzięcza człowiek po trosze losowi, a po trosze przebiegłości.

Święci byli jego przyjaciółmi i błogosławili go, monstra były jego przyjaciółmi i strzegły go.

Taka już jest właściwość pruderii - tym pilniej strzec, im twierdza jest mniej zagrożona.

Miłość to pozdrowienie, które aniołowie ślą gwiazdom.

Właściwością takich kar, w których przeważa to co bezlitosne – a więc to, co otępiające – jest, iż powoli, mocą jakiejś niedorzecznej przemiany, robią z człowieka dzikie zwierzę. Czasami nawet zwierzę okrutne.

Miłość jest częścią duszy; tą samą ma naturę. Podobnie jak ona, jest iskrą Bożą, podobnie jak ona nie podlega zepsuciu, jest niepodzielna i wiecznotrwała. To ogień, który jest w nas nieśmiertelny, nieogarniony; nic go ugasić ani ograniczyć nie zdoła. Czujemy jego żar przenikający do kości i widzimy, jak promieniowaniem swoim sięga nieba.

Ludzie znękani nie oglądają się za siebie. Wiedzą aż nadto dobrze, że zły los idzie za nimi w trop.

Nie ma już manuskryptów, nie ma już ksiąg. Druk zabija księgarstwo. Zbliża się koniec świata.

Kto nie zdobył się na to, aby być oskarżycielem w czasie powodzenia, powinien milczeć wobec upadku. I tylko ten, kto zawsze zwalczał potęgę, może być mścicielem w chwili śmierci.

To, co wprowadza ciemności w nasza duszę, może w niej pozostawić gwiazdy.

Sumienie - to kłębowisko urojeń, pożądań i wysiłków, to ziejąca ogniem otchłań marzeń, jaskinia myśli, których się wstydzimy; to pandemonium sofizmatów, pobojowisko namiętności.

To, co się mówi o ludziach - prawda czy fałsz - częstokroć może tak samo zaważyć na ich życiu, a zwłaszcza na ich losie, jak własne ich uczynki.

Samotność czyni z ludzi geniuszów lub idiotów.

Od dzwonków z wieżyczki na transepcie aż po największy dzwon wszystkie je miłował tkliwie. Środkowa dzwonnica i dwie wieże były dlań jak trzy ogromne klatki, w których ptaki, przez niego wyhodowane, jemu tylko śpiewały. A przecież to te właśnie dzwony odebrały mu słuch; lecz matki często najbardziej kochają to dziecko, przez które wycierpiały najwięcej.

Nigdy nie przestawał przypominać tej haniebnej daty, roku 1772, tego dzielnego i szlachetnego ludu zniszczonego przez zdradę, tej potrójnej zbrodni, tej potwornej zasadzki, prototypu, patrona wszystkich późniejszych rozbiorów, które do tego czasu uderzyły w wiele szlachetnych narodów, wymazując, by tak rzec, metryki ich urodzin. Wszystkie społeczne zamachy stanu współczesności, wywodzą się z rozbiorów Polski.

Nie można nakłonić umysłu, by poniechał jakiejś myśli, tak jak nie można zmusić morza, by nie zalewało brzegu. Dla marynarza zwie się to przypływem; da winowajcy - wyrzutem sumienia. Bóg wzburza duszę jak ocean.

Podróżować - to rodzić się i umierać co chwila.

Każdy wie, że wielkich bogactw nie czerpie się z literatury i że ci, co oddają życie literaturze, nie zawsze mają zimą ogień na kominie.