Cytaty pisarzy

Kiedy mówi się o początkach czegoś, zawsze wspomina się pierwszy dzień, podczas gdy powinna się liczyć pierwsza noc, gdyż to ona warunkuje dzień, gdyby nie noc, panowałaby wieczna noc.

Ludzki umysł podejmuje na pozór niezrozumiałe decyzje, będące wynikiem niezwykle szybkich (niemożliwych do odtworzenia) operacji myślowych.

Opłakujemy człowieka, którego śmierć zaczyna się od nas, i utratę jego cudownego talentu, i łaskę jego ludzkiej obecności (...)

...być samotnym, drogi panie, to znacznie więcej, niż móc to powiedzieć.

Bogów proszę tylko, by sprawili, bym o nic ich prosić nie musiał.

Wszyscy mężczyźni są tacy sami, myślą, że skoro wyszli z brzucha kobiety, to wszystko o niej wiedzą.

W strachu nogi biegną szybciej od myśli.

Trudność nie polega na życiu z bliźnimi, lecz na ich zrozumieniu.

Nic tak nie zmienia ludzi, jak nowa nadzieja.

Na zawsze to zawsze zbyt długo.

Kiedyś uważano, że moralność zależy od koloru krwi lub obfitości łez, a oczy nazywano zwierciadłem duszy, co wkrótce spowodowało, że ludzkość wpadła we własną pułapkę, gdyż jej oczy zaczęły zdradzać kłamliwość ust.

Każdy z nas nosi w sobie coś, czego nie można nazwać, co stanowi prawdę o nas samych.

Jeszcze nie narodziła się istota ludzka pozbawiona egoizmu, nazywanego słusznie drugą skórą człowieka.

Jak świat światem nie ma nic łatwiejszego niż rozsiewać zło.

Bez przyszłości teraźniejszość staje się bez znaczenia.

To, co nazywamy ślepotą to jedynie odbieranie rzeczom ich czysto zewnętrznej formy, podczas gdy cała reszta pozostaje nie zmieniona, choć spowita czernią.

Największym ślepcem jest ten, kto nie chce przejrzeć.

Być może w świecie ślepców wszystko będzie wreszcie prawdziwe (...), Ludzie zaczną wreszcie być sobą, ponieważ nikt nie będzie się im przyglądał.

(...) ludzie bowiem to anioły bez skrzydeł, i to jest właśnie takie piękne, urodzić się bez skrzydeł i wyhodować je sobie, nasz umysł już to potrafi, a jeśli on potrafi, to i my potrafimy

...a może ludzie po prostu lubią cierpieć albo też bardziej sobie cenią przekonania niż własne ciało, Bóg doprawdy nie wiedział, w co się wpakował, kiedy stworzył Adama i Ewę.