Cytaty polskich pisarzy

- Otóż to! forma...rzecz zawsze dla was najważniejsza. I występki popełniać można, byle w wykwintnej formie...

Dobremu wszędzie dobrze, a złemu źle.

Tak to już na świecie jest, pani moja! Człowiek złożony jest z ducha i ciała i nie tylko duchowe, ale i cielesne dolegliwości mieć musi. I żeby to tak zaraz umierać, jak tylko duch albo ciało bardzo cierpieć zaczną, ale gdzie tam! Nim śmierć przyjdzie, wszystkiego doświadczyć trzeba...Taką już jest sroga rzeczywistość...

(...) bo przekonałam się ostatecznie, że wszystkie ściany na świecie zimne, i wszystkie serca cudze...

Nabiera się przecież przyjaźni i przywiązania dla człowieka, z którym choć czas jakiś przeżyło się szczęśliwie.

(...) poezja jest tylko wstępem do wielkiej, wielkiej prozy...

Słusznie powiedział świerk wysoki, że on był rozkochany w geniuszu natury, ale ja tylko wiem, bom temu przyglądała się nieraz, jakie on z tym geniuszem rozmowy długie, ciekawe prowadził. I miłosne również, bo tak już jest pomiędzy ludźmi, że ciekawe i długie rozmowy prowadzić oni zwykli tylko z przedmiotami swego kochania.

Młodym i silnym być a jak w zgrzybiałej starości żyć w wiecznym odpoczywaniu. Wstyd.

Wszystko jedno gdzie żyć, byle uczciwie i wygodnie.

Nikt nie uwierzy w to, czego sam nie doświadczył.

Czego się człowiek za młodu nauczy to i na starość mruczy.

Na swoich śmieciach puszył się trochę i dumniał.

Ciągnij się za swój nos, a o cudzy nie dbaj!

Niewidzialny cielesnym oczom, jest on zawsze duchowi memu obecny.

Głowę masz tak napełnioną teoriami, że wygłaszać je potrzebujesz zawsze i wszędzie... Jest to zwykła cecha pierwszej młodości...

I bez tego pewnie już pewno nakłamałeś w życiu jak ostatni faryzeusz.

Nauka ludzkim czynnościom przyświeca.

Praca nieszczęściem nie jest.

(...) z tą ziemią jak z matką spojony i wszystkie pulsy jej życia i losów we własnych losach i żyłach czujący.

Przychodzi czasem chwila, w której z dna duszy ludzkiej podnosi się to, co natura na nim posiała i co czekało tylko promienia, powiewu, aby urość w kwiat, kłos albo strzałę. Promień ten, powiew może nie przybyć i wówczas człowiek kładzie się do mogiły samym sobą nie stawszy się nigdy.