Cytaty polskich pisarzy

Lepiej mieć do czynienia z adwokatem, aniżeli z doktorem i księdzem.

Okrutne jest to urządzenie świata, na którym dwoje ludzi nieszczęśliwych z tego samego powodu nie mogą sobie pomóc.

Kto walczy, naraża się na straty.

Co się tu dziwić szaleństwom ludzi, jeżeli w ten sam sposób szaleją światy...

Bo miłość patrzy przez mikroskop.

Kiedy słuchała, zdawało się, że chce wypić duszę z opowiadającego. Jej oczy umiały tulić, pieścić, płakać bez łez, palić i mrozić.

Ale dopiero transakcje zawierane w złej wierze są rzeczą haniebną.

Prawdziwa miłość ma zawiązane oczy.

Z łajdakami nie prowadzi się walki uczciwej, tylko łajdacką, gdyż oni innej nie ulękną się, a szlachetności nie rozumieją.

W znikomym świecie trwa i zostaje sama tylko mądrość. I biada temu, kto dla rzeczy mijających jak obłoki opuszcza wiekuiste!

Rwać się gdzieś od dzieciństwa i utknąć na lampie - to okropne...Dobiegać środka życia i nie znaleźć nawet śladu drogi, po której by się iść chciało - cóż to za rozpacz...

Ile razy mężczyzna patrzy na kobietę, szatan zakłada mu różowe okulary.

Więc na cóż są pieniądze?… Jeżeli sto tysięcy rubli rocznie nie daje szczęścia, cóż go da?…
— Można je mieć przy tysiącu rubli. Szczęście każdy nosi w sobie.
— Ale je skądsiś bierze do siebie.
— Nie, pani.
— I to mówi pan, taki człowiek niezwykły?
— Gdybym nawet był niezwykłym, to tylko przez cierpienia, nie przez szczęście.

Wszędzie są jakieś przykrości, a obowiązkiem człowieka jest wytrwać.

Mój Bóg jest tylko moim, a tamci – twoimi, więc muszę ich szanować. [Sara]

Kto chce posiadać mnie całą, musi mi oddać siebie całego...Nie chodzi mi o piękność, ale o wzajemne posiadanie.

Największe własne szczęście jest wtedy, kiedy człowiek może robić dobrze...

Altruizm to są te doskonałe skrzypce, które każda zdrowa istota nosi we własnym sercu. Zaś te wasze silne wrażenia - to młot...młot, którym trzeba tłuc kamienie.

Człowiek, który nie ma serca do mądrości, musi zajmować się pracą ręczną i męczyć oczy.

Krąży około mnie, bo ja wiem, chyba ze sto osób; a nie mam żywej duszy, której mogłabym powiedzieć: patrz, ile ciężarów i cierpień musi dźwigać jedna kobieta.