Cytaty amerykańskich pisarzy

W końcu dochodzę do wniosku, że łatwiej jej mówić ludziom to, co chcą usłyszeń, niż przykrą prawdę.

Brudna miłość staje się całym tobą.
Pochłania cię.
Przez nią nienawidzisz wszystkiego.
Przez nią myślisz, że czysta miłość nie była tego warta. Gdyby nie ona, nigdy byś tego nie poczuł.
Nigdy nie poczułbyś tego brudu.
I dlatego się poddajesz. Poddajesz się na całego. Nie chcesz już nigdy kochać, bo żaden rodzaj miłości nie jest wart tego, by znów przeżywać brudną miłość.

Nigdy jeszcze żadna dziewczyna nie wzdychała tyle z mojego powodu. Chociaż to nie ten rodzaj westchnień, które sprawiają, że facet chodzi dumy jak paw. Te westchnienia raczej każą mu się zastanowić, co robi nie tak.

(...) irytuje mnie własna reakcja na jego obecność. Graham nawet mnie nie dotyka, a i tak czuję go wszędzie. Jason dotyka mnie wszędzie, a nie czuję go nigdzie.

- Dziękuję.
- Za co? (...)
Za to że żyjesz.

[...] wiesz, że jakiś zespół ma prawdziwy talent, kiedy jego niedoskonałości stają się doskonałością.

Trzy godziny. Minęły prawie trzy godziny, a mój umysł wciąż spowija mgiełka. Nie, nie mgiełka. Ani tym bardziej gęsta mgła. Czuję się po prostu tak, jakbym chodził po ciemnym pokoju, szukając włącznika światła.

I kto by przypuszczał. Dwoje zignorowanych przez system samotnych dzieciaków, które wspięły się na szczyt świata.

Muszę być silny - dla niej. Ale jak to osiągnąć, skoro wiem, że nie mogę nic zrobić, by jej pomóc?
Nigdy jeszcze nie byłem tak rozczarowany samym sobą.

- Mam nadzieję, że jesteś zadowolony - odzywa się w końcu. - Właśnie złamałeś jej serce.

- Breckinowi należały się przeprosiny. Tamtego dnia zachowałem się jak palant.
- A mnie się nie należą?
Znowu patrzy na mnie.
- Nie - odpowiada zdecydowanym tonem. - Tobie nie należą się słowa, Sky. Tobie należą się czyny.

Prostuje mały palec, po czym dotyka nim mojego małego palca.
...kiedy pierwszy raz mnie tak dotknąłeś.

Chcesz żebym okazywał, że ciągle mam na ciebie ochotę chociaż życie Ci się totalnie pojebało?

- Minąłeś moją szkołę - mówi Baryłka.
Wciskam hamulec, a potem wrzucam wsteczny i podjeżdżam pod szkołę. Baryłka spogląda przez szybę i wzdycha.
- Jesteśmy tak wcześnie, że jeszcze nikogo nie ma
- Nieprawda- protestuję i pokazuję na samochód zatrzymujący się na parkingu - Ktoś właśnie przyjechał.
Potrząsa głową.
- To nasz woźny. Przyjechałam do szkoły wcześniej od pieprzonego woźnego.
...

Może to dziwne, porównywać ludzi do narkotyków, ale jeśli narkotyki to wszytko, co się zna - wtedy jest to normalne.

Nie wszystko zawsze będzie iść po mojej myśli i nie wszystko skończy się happy endem. Prawdziwe życie czasami jest gówniane i musimy jakoś sobie z nim radzić.

- Z jakiego powodu ty jesteś taka skryta? - pyta.
Myślę nad tym przez chwilę.
- Chyba nigdy nie miałam nikogo, komu chciałabym cokolwiek powiedzieć.
W jego oczach widzę zrozumienie.
- To tak samo jak ja - mówi, ale ledwo szeptem.

Problem z nienawiścią do siebie polega na tym, że kiedy jesteś sama, nie masz pod ręką nikogo, kto by ci przypominał o twoich zaletach. W rezultacie zaczynasz nienawidzić siebie jeszcze bardziej. W końcu podważasz wszystko co dobre w twoim życiu i w tobie.

To tylko inne samotne osoby poszukujące się nawzajem, żeby przeżywać samotność wspólnie.

- Dlaczego nie ćwiczysz już na balkonie tak jak kiedyś?
Od razu na mnie patrzy. Sunie wzrokiem po całym moim ciele. Potem przenosi uwagę na telefon.
- Niby po co? Już cie tam nie ma.