Cytaty duchownych (wszystkie religie)

Jesteśmy mocni w wierze, ale… słabi w czynie.

Jak trudno jest miłować – ale jak warto jest miłować.

Gdy znajdę w sobie choć jeden akt miłości, już nie jestem nędzą.

Gdy gaśnie pamięć ludzka, dalej mówią kamienie.

Gdy człowiek tak bardzo wydobędzie się z siebie, że ma już odwagę być poczytanym za nic, dopiero wtedy jest wolność, wspaniałość i zwycięstwo – najtrudniejsze, bo nad samym sobą.

Drogi kamień nie przestaje być sobą nawet wtedy, gdy spadnie w błoto i zabrudzi się.

Drobne i nieznaczne dokonania mogą nas uczynić wielkimi, podczas gdy wielkie mogą nas upodlić, jeśli są źle wykonane.

Człowiek, który nie lubi i nie umie przebaczać, jest największym wrogiem samego siebie.

Człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania innych.

Człowiek jest tak mocno związany ze sobą, że trudno mu o sobie zapomnieć, można jednak wyrobić w sobie zwyczaj myślenia o innych.

Człowiek jest odpowiedzialny nie tylko za uczucia, które ma dla innych, ale i za te, które w innych budzi.

Człowiek dopiero wtedy jest w pełni szczęśliwy, gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać. Władza imponuje tylko małym ludziom, którzy jej pragną, by nadrobić w ten sposób swoją małość. Człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest służebnikiem.

Chrońmy się pogardy dla kogokolwiek, nawet dla najgorszego człowieka, bo to jest jeszcze człowiek, aż… człowiek!

Choćbyś przegrał całkowicie zbierz się, zgarnij, dźwignij, zacznij od nowa! Spróbuj budować na tym co w tobie jest z Boga.

Bóg nigdy nie rezygnuje ze swoich dzieci, nawet z takich, które stoją plecami do Niego.

Dobry Bóg tak chciał, że tego samego dnia weszliśmy tak wysoko. Oboje po raz pierwszy z Polski.

Poezja rozbudza i kształtuje wrażliwość. Często bywa pomocna zakochanym, bo oni posługują się językiem wierszy, cudzych albo własnych, które pod wpływem zakochania tworzą. Poezja jest bardzo potrzebna, zwłaszcza w dzisiejszym zmaterializowanym świecie.

W dzisiejszym świecie jest za dużo... inteligencji rozpaczy. Zło jest groźne, ale ono samo się kompromituje. Rzeczy okropne stają się śmieszne – to jest też tematem owego spojrzenia z uśmiechem. Dobro jest nie zauważane, nie doceniane, ale nigdy się nie kompromituje, nabiera wartości z biegiem czasu.

Miłość to nie tylko uczucie, zakochanie się. To jest ciężka i wspaniała praca, nieustanna walka z egoizmem. Wszyscy tęsknimy za prawdziwą miłością – za Bogiem. W miłości nawet wzajemnej doświadczamy samotności, gdyż człowiek człowiekowi nie wystarcza. Jedynie Bóg może zaspokoić naszą potrzebę miłości.

Najważniejsza w wierszu jest prostota i zwięzłość. Im mniej słów, tym lepiej. Najgorsze są wiersze przegadane. Do zwięzłości jednak niełatwo się dochodzi.