Maybe Someday

Podoba. Nie. Tak. A nie mówiłam? Zatruta dusza. Zepsuta, zatruta dusza.

Tak, śpiewam pod prysznicem. A ty?
Nie. Jak możesz cenić osoby, które śpiewają pod prysznicem, skoro sam tego nie robisz? Może cenię je właśnie dlatego, że sam tego nie robię.
Ta rozmowa nie ma sensu.

Ludzie skrywają emocje, zupełnie jakby ujawnienie ich było czymś złym...

Nie komplikujmy,
Niech będzie prosto.
Ty pogadasz z ludźmi,
Ja wtopię się między nich.

Choć wiesz, że jestem tu
I chcę tu być
Tylko dla ciebie,
Tam moje miejsce

I wiesz, że widzę,
Jak twoje spojrzenie
Podąża wciąż za mną.

Muszę przyznać,
Że fascynuje mnie,
Jak się poruszasz
W tej sukience.
Czuję się jak
Jedyny facet,
Na którego spojrzałaś.

Och, wpadłem w kłopoty,
Kłopoty. Och, wpadłem w kłopoty,
Kłopoty aż potąd.

Trzy walnięcia to twoja zwykła dzienna dawka?
Raczej życiowa.

Kocham jej brzmienie.
Kocham ją. Wszystko w niej. Kocham to, że nigdy mnie nie osądza. Kocham to, że mnie rozumie. Kocham to, że chociaż ją zraniłem, zawsze popierała moje decyzje, niezależnie od tego, jak bardzo były dla niej niekorzystne. Kocham jej szczerość. Kocham jej bezinteresowność. A najbardziej kocham to, że to ja jestem tym, który może ją za to wszystko kochać...

- Wiem doskonale, że zmieniasz się w geniusza zła, kiedy chcesz się na kimś zemścić. Byłam też świadkiem twojego zaawansowanego alkoholizmu. Po czymś takim trudno zostać czyjąś fanką.
- Mój ojciec był alkoholikiem. Uważaj na to, co mówisz. - Wybacz, żartowałam. - ja też.

Przemilczam twoje słowa.
Odwracam się, gdy patrzysz.
Dwie strzały Amora w mym grzbiecie.

Pożądanie pochłania każdą cząstkę ciebie, wyostrzając wszystkie zmysły. Wyostrza zmysł wzroku i nagle możesz się skupić tylko na osobie przed tobą. Wyostrza zmysł powonienia i nagle zdajesz sobie sprawę z tego, że dopiero co umyła włosy i ma na sobie świeżo wyprane ubranie. Wyostrza zmysł dotyku i nagle po twojej skórze przebiegają ciarki, czujesz mrowienie w koniuszkach palców i pragniesz tylko cudzego dotyku. Wyostrza zmysł smaku i nagle twoje usta stają się spragnione, a ich pragnienie zaspokoić mogą tylko cudze usta pragnące tego samego.

Jestem rozdarty podobnie jak moje serce.

Im bardziej się na niego otwieram, tym bardziej go potrzebuję. A im bardziej przyznaję przed sobą, że go potrzebuję, tym bardziej boli mnie wiedza, że tak naprawdę nadal go nie mam.

Nie chcę stać się dla ciebie ciężarem czy smutnym obowiązkiem. Chcę być miłością twojego życia. To wszystko...

Gdybym nigdy nie poczuła się z nim taka szczęśliwa, nie brakowałoby mi tego po jego odejściu.

Wciskam "wyślij", a potem patrzę, jak czyta moją wiadomość. Śmieje się, co mnie strasznie wkurza. Głównie dlatego, że jego uśmiech jest jak...emotikon z uśmiechem. Nie wiem, jak to inaczej opisać. Zupełnie jakby razem z ustami śmiała się cała jego twarz.

Nie jest za to łatwo, kiedy próbujesz wygrać wojnę ze swoim sercem.

Mierne życie jest zmarnowanym życiem.

Jak to możliwe, że dwoje dobrych ludzi mające dobre intencje, wikła się w coś tak niesamowicie złego?

W tej chwili pragnę tylko, by nie odrywał ode mnie długopisu, dopóki wkład się nie wyczerpie.

Patrzy na moje usta i momentalnie muszę je zwilżyć. Patrzy na moje piersi i zaczynam oddychać głębiej, niż oddychałam. Patrzy na moje nogi i muszę je skrzyżować, bo mam wrażenie, że rozbiera mnie wzrokiem. Zamyka oczy. Teraz, gdy już wiem, jak na niego działam, myślę, że w jego tekście jest więcej prawdy, niż chciałby, żeby było".

Nie pozwolę, żeby nasze usta znów się zetknęły, dopóki nie rozstrzygnę, którą część mojego serca chcę ocalić.