Maybe Someday

Z pożądaniem łatwo wygrać. Zwłaszcza gdy jego jedynym orężem jest wzajemny pociąg. O wiele trudniej jest wygrać walkę z własnym sercem.

Płaczę nad śmiercią czegoś, co nigdy nie miało nawet szansy, by zaistnieć.

Nie chcę, żeby cierpiał tak, jak ja cierpię. Nie chcę, zeby tęsknił za mną tak, jak ja będę tęsknić za nim. Nie chcę, żeby kochał mnie tak, jak ja kocham jego.

Ja: Jak tam magisterka?
Maggie: [...] Gdyby ta praca była dzieckiem, bez wahania oddałabym ją do adopcji. A gdyby była słodkim włochatym szczeniaczkiem, porzuciłabym ją na środku ruchliwego skrzyżowania i odjechała z piskiem opon.

Dochodzę do szczytu schodów, zatrzymuję się i przyglądam paproci rosnącej rosnącej w doniczce przy drzwiach. Najwyraźniej gorąco jej nie zaszkodziło. Liście ma bujne i zielone, zupełnie jakby pokazywała latu środkowy palec. Uśmiecham się do roślinki. Jestem z niej dumna. W następnej chwili jednak czuję ukłucie zazdrości. Szkoda, że nie jestem tak odporna jak ona.

Przez następne pół godziny przypominam sobie, jak bardzo mi jej brakowało. Przypominam sobie, jak bardzo ją kocham. Przypominam sobie, jak nam ze sobą dobrze. Ciągle muszę przypominać to sobie, bo w ostatnim tygodniu zacząłem już zapominać.

Wiem, że nie pora na rozpoczynanie poważnego związku. Gdybym ją zobaczył, tylko bardziej zacząłbym za nią tęsknić. To jednak, co powinienem zrobić, i to, co zrobię, to dwie różne sprawy.

Może wcale mnie nie potrzebuje.
Może rzeczywiście ją tłamszę.
Może nie jestem jej bohaterem, którym zawsze starałem się być, może ona w tej chwili w ogóle nie potrzebuje bohatera.
Bo niby czemu miałaby potrzebować?
Ma kogoś o wiele silniejszego ode mnie: siebie.

Nie mam najmniejszych wątpliwości, że w innym życiu bylibyśmy dla siebie idealni. To po prostu nasze obecne życie nie jest idealne dla nas.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że cierpienie stanowi doskonałą inspirację. Niestety, miał rację.

Wiele rzeczy mogę, powinnam i muszę zrobić, żadnej z nich jednak zrobić nie chcę.

Twierdzisz: to złe, a mi dobrze z tym jest.

Ogarnia mnie tak ogromny smutek, że nawet nie próbuję już powstrzymać płaczu. Płaczę z powodu śmierci czegoś, co tak naprawdę nigdy nie miało szansy żyć. Śmierci naszej miłości.

Martwię się, że masze uczucia to jedyna rzecz w naszym życiu, nad którą nie mamy kontroli.

Nie doświadczyłam jeszcze w swoim życiu niczego, co byłoby równie dobre, będąc zarazem tak strasznie bolesne.

Jestem pewien, że ludzie napotykają na swojej drodze osoby, które do nich idealnie pasują. Niektórzy nazywają je pokrewnymi duszami. Inni- prawdziwymi miłościami. Są tacy, którzy uważają, że człowiek może spotkać w życiu więcej niż jedną taką osobę.. Zaczynam wierzyć, że to prawda.

Przywieram do niej tak mocno, jakbym chciał wniknąć do jej wnętrza. Mam wrażenie, że moje serce to właśnie próbuje zrobić, zanurzyć się w jej piersi i na zawsze tam pozostać.

Dziwne, czasami wystarczy, że ktoś nas przytulał kilka minut, żebyśmy potem już nigdy nie czuli się tak samo. W chwili, gdy ten ktoś wypuszcza cię z objęć, czujesz się tak, jakby zabrał ze sobą jakąś część ciebie.

Jesteśmy tylko dwiema zagubionymi duszami przerażonymi perspektywą niechcianego pożegnania.

Chcemy być wolni, żeby móc się kochać, ale na przeszkodzie stoją nam nieodpowiedni czas i lojalność. Oboje wiemy, czego chcemy, ale nie wiemy, jak to osiągnąć. Czy raczej: kiedy to osiągnąć.