Nigdy nie ufaj nikomu, kto nie ma w swoim życiu niczego, co kocha całkowicie niekontrolowanie.
Nie ufał własnej matce. Bogu też nie. Nie wierzył swoim towarzyszom partyjnym. Nie wierzył chłopom, że zechcą siać ziarno i żąć zboże, jeśli nikt ich nie będzie do tego zmuszał i kontrolował. Nie wierzył robotnikom, że będą pracować, jeżeli nie ustali się dla nich norm. I tym bardziej nie ufał inżynierom. Nie wierzył żołnierzom i generałom, że pójdą się bić nawet bez karnych kompanii i oddziałów bezpieczeństwa wewnętrznego. Nie ufał swoim powiernikom. Nie ufał swoim żonom i kochankom. Dzieciom też nie ufał...I zawsze się okazywało, że miał rację! s. 128.
Kiedy ludzie cię kochają, ufają ci.
Nigdy nie będzie mógł zaufać tym możnym, których sam możnymi nie uczyni.
Nigdy nie ufaj niczemu, co potrafi myśleć, jeśli nie widzisz, gdzie ma swój mózg.
Jeśli nie ufasz, nie można ufać Tobie.
(...) zaufanie buduje się kiedy, jedna strona jest bezbronna, a druga tego nie wykorzystuje.
Po prostu nigdy nie wyszedłem dobrze na ufności .Buduje się ją latami, niszczy w ułamek sekundy ,a potem resztę życia spędza się na próbie zrozumienia ,dlaczego tak się stało.
Podejrzliwość w stosunku do wszystkich jest męcząca, trzeba komuś ufać, bo trzeba przy kimś odpocząć.
Zaufanie jest dobre, ale kontrola lepsza (alternatywnie: kontrola podstawą zaufania)
Człowiek, który ufa samemu sobie zaczyna dostrzegać piękno zaufania - zaczyna rozumieć, że im bardziej ufa sobie, tym bardziej rozkwita; i więcej spraw akceptuje, tym bardziej spokojny i stabilny się staje; coraz bardziej wyciszony, rozluźniony i opanowany.
