Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Colleen Hoover cytaty

Colleen Hoover (ur. wtorek, 11 grudnia 1979) żyje już od 46 lat, 7 miesięcy i 30 dni

Amerykańska pisarka powieści dla młodzieży (young adult i new adult) które znalazły się na liście bestsellerów New York Timesa.

Książki Colleen Hoover:

Confess • Coraz większy mrok • Gdyby nie ty • Hopeless • It Ends With Us • It Starts with Us • Layla • Losing Hope • Maybe Now. Maybe Not • Maybe Someday • Nagie serca • Never Never • Nieprzekraczalna granica • November 9 • Point of Retreat • Pułapka uczuć • Reminders of Him. Cząstka ciebie, którą znam • Slammed • Szukając Kopciuszka • Ta dziewczyna (This Girl)

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

Strona numer 12

Może obojgu nam wyrosły w sercu kości...

Chciałam, żeby nasze pożegnanie odbyło się z wyboru, którego ja po części dokonam, ale prawo do niego zostało mi całkiem odebrane.

Niebo eksploduje tyloma kolorami, jak gdyby ziemia z pomocą chmur pisała poemat, wyrażając swoją wdzięczność dla tych z nas, którzy o nią dbają.

Może ma rację. Może wyrosły nam w sercach kości. Ale co, jeśli jedynym sposobem, by się o tym przekonać, jest doświadczenie cierpienia, jakie spowoduje ich złamanie?

Bywa, że kiedy się kogoś tak mocno nienawidzi, trudno się nie zastanawiać, leżąc bezsenną nocą w łóżku, jak wyglądałoby życie, gdyby ten ktoś nie żył.

Uprawiałam seks wiele razy, ale nigdy w łóżku. Nigdy zupełnie nago. I z całą pewnością nie z kimś, na kim mi zależy.

Nie sądzę, by była złym człowiekiem, gdyby nie choroba. A tym właśnie jest uzależnienie, prawda? To choroba.

(...) zamknęłam oczy i zapłakałam, bo życie potrafi być tak kurewsko ciężkie i okrutne, że wiele razy miałam ochotę się z nim pożegnać.

Nienawidzę samej siebie za to, że dopuściłam, by moje uczucia stały się tak silne.

Ludzie są ciekawsi w nocy - odpowiada. - Lubię spać do późna. Dzięki temu mogę uniknąć tych wszystkich cymbałów krzątających się rano.

Ile czasu minie, zanim znowu będę szczęśliwa? Nie chcę wracać do tego, kim byłam, zanim go poznałam. Nie miałam wtedy w sobie nic poza rozgoryczeniem i złością. Żadnych uczuć, radości czy poczucia bezpieczeństwa.

Dorastając, często zastanawiałam się, co się dzieje w głowie mojej mamy, gdy ojciec zrobi jej krzywdę. Jak może kochać człowieka, który ją bije. Regularnie. I regularnie obiecuje, że nigdy więcej tego nie zrobi. A potem znowu ją bije. To okropne, ale teraz ją rozumiem.

Szlocham w jej ramionach przez dobrych kilka minut. Nie miałam pojęcia, że tak bardzo mi tego brakowało. Odrobiny współczucia od kogokolwiek.

Właśnie takie drobnostki, które robimy dla innych, świadczą o tym, jakimi jesteśmy ludźmi.

Nie chcę już być tą wersją siebie, która ocenia ludzi, zanim zdąży ich zaakceptować. Prezentowałam te zachowania, których sama nie znosiłam.

Znaleźć coś, co się kocha, to jedno. Zupełnie czymś innym jest dzielenie się tą miłością z kimś, kogo się kocha.

Pod jego ustami mój pancerz topnieje. Jestem bezbronna i czuję, jak kruszą się moje mury. W tej chwili wyjawiłabym mu wszystkie swoje tajemnice, a to zupełnie nie w moim stylu. Jego pocałunek ma taką moc, że przemienia mnie w dziewczynę, której nie poznaję. Podoba mi się to i zupełnie tego nie chcę.

A kiedy człowiek nie jest pewien, czym jest przedmiot jego nienawiści ani dlaczego go nienawidzi, trudno mu skupić się na szczegółach - po prostu kurczowo trzyma się tego uczucia.

(...) Ale to, czy będziemy pewni siebie, czy zahukani, zależy w dużej mierze od tego, które chwile z naszej przeszłości wybierzemy i się na nich skupimy. Wracasz obsesyjnie do tych najbardziej gównianych, a powinnaś pamiętać o najlepszych.