Cytaty o sobie Charlesa Bukowskiego

Zobacz cytaty o sobie, zobacz wszystkie cytaty Charlesa Bukowskiego

Charles Bukowski (ur. poniedziałek, 16 sierpnia 1920; zm. środa, 9 marca 1994) przeżył 73 lata, 6 miesięcy i 21 dni

Książki Charlesa Bukowskiego:

Faktotum • Fragmenty winem poplamionego notatnika • Historie o zwykłym szaleństwie • Hollywood • Kłopoty to męska specjalność • Kobiety • Listonosz • Miłość to piekielny pies. Wiersze z lat 1974-1977 • Na południe od nigdzie • Najpiękniejsza dziewczyna w mieście • No właź! • Noce waniliowych myszy. Wybór wierszy • O kotach • O miłości • O piciu • O pisaniu • Szekspir nigdy tego nie robił • Szmira • Śmieję się z bogami • Świecie, oto jestem. Wywiady i spotkania, 1963—1993

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

Nie lubię weekendów. Wszyscy wylegają na ulice, grają w ping-ponga, strzygą trawniki, pucują swoje samochody, jeżdżą do supermarketu, na plażę lub do parku. Wszędzie tłumy ludzi. Moim ulubionym dniem tygodnia jest poniedziałek. Wszyscy idą z powrotem do roboty i nie muszę na nich patrzeć.

Dziewczyny z daleka mogły się podobać, kiedy słońce podświetlało ich sukienki i włosy. Ale wystarczyło podejść bliżej i posłuchać, co im wycieka ustami z mózgownic. Człowiek miał wtedy ochotę złapać pistolet maszynowy, wykopać sobie ziemiankę i już z niej nie wychodzić. Wiedziałem, że nigdy nie dam rady być szczęśliwy, ożenić się, mieć dzieci.

I często nachodziła mnie jedna myśl, tak jak tamtego wieczoru przy stole: jestem idiotą. Czy nikt tego nie widzi? Po co to wino? Po co ta rozmowa? Nie jestem zainteresowany. To nie ma ze mną nic wspólnego. Czy nie widzą przez moją skórę, nie widzą, że jestem nikim?

I poszedłem do swojej sypialni. Najlepsze w niej było to, że stało tam łóżko. Lubiłem leżeć w nim godzinami, nawet w dzień. Kładłem się i podciągałem kołdrę pod brodę. Dobrze się wtedy czułem. Nic się nie działo, nie było ludzi ani nic.

potrzebuję porządnej kobiety [...]
wiem, że istnieje
ale gdzież jest na tej ziemi
na której znajdują mnie tylko kurwy?

Więcej dobrych ludzi zginęło za poezję, niż warte są te wszystkie wasze szemrane pola bitewne; więc jeśli padnę pijany w pokoju za cztery dolary: spapraliście waszą historię, to pozwólcie mi babrać się w mojej.

Potem poszliśmy do łóżka. Światła były pogaszone, wlazłem na nią po ciemku, raz czy dwa razy popchnąłem do oporu i znieruchomiałem.
- Słuchaj, jak ty masz właściwie na imię?
- A czy to, do cholery, nie wszystko jedno? - spytała.