Cytaty polskich polityków

Najtrudniej zbić argumenty kogoś mówiącego nie na temat.

Radio, telewizja, prasa to nie są tylko środki przekazu, lecz instrument rządzenia.

Nacjonalizm to częstokroć wyraz małej wiary w rzeczywiste możliwości swego narodu.

Można świadomie i przewidująco oczekiwać śmierci, a jednak ona nas zawsze zaskoczy.

Moralność musi być formą przyjemności – inaczej nie wygra.

Miłość niczego nie tłumaczy, choć wiele załatwia.

Miłość bez wzajemności zawsze jest najsilniejsza.

Logika jest także stanem uczuciowym.

Kłamstwo wynika ze zwątpienia w atrakcyjność prawdy.

Kłamstwo to poprawianie prawdy.

Człowiek zmienia się od dzieciństwa po grób. Kiedy więc jest sobą?

Człowiek jest jak wtorek: dziś jest, jutro go nie ma. Mimo to nie trzeba rozpaczać, bo wtorek jest dniem, a dzień i wieczność sąsiadują z sobą bliżej niż rok i wieczność.

Przecież ten dzisiejszy Michnik to totalitarysta. Demokratą jest ten, kto jest po mojej stronie. Kto ze mną się nie zgadza, jest faszystą i nie można mu podać ręki. A tylko Michnik wie, na czym polega demokracja i tolerancja. On jest tutaj sędzia, alfa i omega.

Powstanie warszawskie (…) nie było aktem dojrzałej męskości: było aktem zniecierpliwienia, młodzieńczej niepowściągliwości. I dlatego przyniosło szkodę podstawowemu aksjomatowi patriotyzmu, jakim jest – istnienie narodu ponad wszystko. Walka o honor kosztem 30% polskiego potencjału kulturalnego i gospodarczego (…) była poniekąd aktem psychicznego egoizmu, krótkowzroczności, nieopanowania i – nieprzemyślenia.

(…) powiedziałem Ważykowi, że to, co robią Żydzi, zemści się kiedyś na nich srodze. Wprowadzili do Polski komunizm w okresie stalinowskim, kiedy mało kto chciał się tego podjąć z „gojów” (poza gorliwcem Gomułką). Społeczeństwo było wtedy jednolicie antykomunistyczne, więc nienawidzono ich.

Posiadanie talentu nie jest zasługą, mimo to budzi ludzki szacunek.

Polemika z głupstwem nobilituje je bez potrzeby.

Pieniądze szczęścia nie dają, lecz każdy chce to sprawdzić osobiście.

Korupcja jest zjawiskiem przede wszystkim ekonomicznym. Jest reakcją na anormalność – nieważne, prawną czy ustrojową.

Koniec kultury myśli związany jest z degeneracją słów: gdzie upada język, zastępuje go twórczość obrazkowa.