Cytaty polskich poetów

Ceń słowa. Każde może być twoim ostatnim.

Cienie? Rzecz najbardziej optymistyczna. Dowód na istnienie wokoło światła.

Cezarów zabijają zazwyczaj przyjaciele. Bo są wrogami.

Celność słów? Ba! Każdy dobry komendant plutonu egzekucyjnego ją posiada.

Były dwie możliwości: albo stanąć na gruncie ich zasad, albo zawisnąć nad nimi.

Byłem raz w domu sprawiedliwości, jej dzieci bawiły się w ciuciubabkę.

Był pijany ojczyzną, włączając w to jej alkohol.

Być swoim własnym ministrem spraw wewnętrznych!

By dojść do źródła, trzeba płynąć pod prąd.

Burzliwe jest Morze Obojętności.

Burząc pomniki, oszczędzajcie cokoły. Zawsze mogą się przydać.

Budujcie mosty od człowieka do człowieka, oczywiście zwodzone.

Brzydzę się strachu... ale boję się obrzydzenia.

Bosy nie stąpa po różach.

Bogu, co boskie, cesarzowi, co cesarskie. A co ludziom?

Bogowie dziedziczą po sobie przymioty i wiernych.

Błoto stwarza czasem pozory głębi.

Błędne koło ratunkowe.

Błąd staje się błędem, gdy rodzi się jako prawda.

Bierzmy przykład: aktorzy greccy nie zużywali ani w tragedii, ani w komedii własnych twarzy. Nosili maski.