Cytaty pisarzy science fiction

Nie przypominam sobie dawnych dni, kiedy byłam panią tej posiadłości, kiedy nie robiłam absolutnie nic i nie znosiłam, aby mnie dotykano. Ale w chwili, gdy mi pan powiedział, że taka właśnie byłam, pokochałam siebie z całej duszy. Rodzaj ludzki to nędzne szumowiny, cała Ziemia jest taka i pan też.

Los - obwieścił Rumfoord z wyżyn drzewa - to kierunek, w którym wieje wiatr i osiada kurz w całe wieki po przejściu tamtędy Boga.

- Wszystko poszło nie tak, jak należy.
- A czyś rozważał kiedykolwiek możliwość, że wszystko poszło dokładnie tak, jak należy?

Jedynymi dostępnymi załodze elementami sterowania były dwa przyciski na środkowym pulpicie kabiny - jeden z napisem "start", drugi z napisem "stop". Po naciśnięciu guzika z napisem "start" pojazd odlatywał z Marsa. Po naciśnięciu guzika z napisem "stop" nie działo się nic. Guzik "stop" zainstalwoano w rakietach na usilne żądanie marsjańskich psychiatrów, zdaniem których istoty ludzkie zawsze wolą mieć do czynienia z mechanizmem, który - przynajmniej we własnym mniemaniu - mogą w każdej chwili wyłączyć.

W interpretacji architekta dwanaście ścian miało symbolizować dwanaście największych religii świata. Nikt jakoś nie kazał architektowi wyliczyć owych religii. I całe szczęście, gdyż nie uzyskałby odpowiedzi.

- Posłuchaj mnie - rzekł Rumfoord - Dla człowieka, który istnieje jako punkt, życie jest jak kolejka górska [...] Wydarzy ci się mnóstwo różnych rzeczy! Pewnie - ciągnął - że widzę kolejkę, którą podróżujesz, i mógłbym ci oczywiście dać świstek papieru z opisem każdego dołka i zakrętu, ostrzec cię przed każdym straszydłem, które wyskoczy z tunelu. Tylko, że to by ci nic nie pomogło.
- Nie rozumiem, dlaczego nie - powiedziała Beatrycze.
- Bo i tak nie możesz wysiąść z tej kolejki - odparł Rumfoord.

Kierowca poruszył sprawę przyjaciół. Powiedział, że nie może podtrzymywać prawdziwych przyjaźni, ponieważ większość życia spędza w drodze. Pokpiwał z czasów, kiedy używał określenia „mój najlepszy przyjaciel”. Wyrażał przypuszczenie, że ludzie przestają mówić o najlepszych przyjaciołach z chwilą ukończenia szkoły średniej.

- Nie wiem, czy mówi pan serio, czy żartuje - powiedział kierowca.
- Sam nie będę wiedział, dopóki się nie dowiem, czy życie jest serio - odparł Trout. - Wiem, że jest niebezpieczne i może być bardzo bolesne. Ale to nie musi wcale znaczyć, że należy je brać na serio.

Circe Berman twierdzi, że włączenie do potocznego słownictwa wyrazów niegdyś zakazanych ma swoje dobre strony, [...].
- Niewykluczone - rzekłem na to. - Ale czy nie wydaje się pani, że cała ta otwartość spowodowała zarazem upadek sztuki konwersacji?
Przypomniałem jej, że córka kucharki mówiąc o kimś, kogo z jakichkolwiek powodów nie lubi, używa zawsze tego samego okreslenia: "dupek".
- Nigdy nie słyszałem, żeby rozumnie wyjasniła, czym dana osoba zasłużyła sobie na ten proktologiczny przydomek - dodałem.

- Co reprezentuję sferę dobra, a co sferę zła? - spytał. - Karabin czy ten gumiasty, dygotliwy, chichotliwy wór pełen kości, który nazywamy ciałem? [...]
Powiedziałem, że wiele zależy od tego, czyje ciało i czyj karabin wchodzi w grę: jedno i drugie może być dobre albo złe.

Wszyscy ludzie to wariaci. W każdej chwili mogą zrobić wszystko i niech Bóg ma w swojej opiece tego, kto by się zastanawiał nad przyczynami ich postępowania.

- Wszyscy coś kochamy.
- Nie to, co trzeba - powiedział. - I zaczynamy to kochać za późno.

Okazuje się, że znalazłem słowa, które mogą zabić miłość, tę miłość, której nic nie mogło zabić.

- Niech pan weźmie aspirynę.
- Dziękuję za dobrą radę - powiedziałem.
- Większość rzeczy na tym świecie się nie sprawdza, ale aspiryna sprawdza się zawsze.

Wątpię, czy kiedykolwiek istniało społeczeństwo, w którym nie byłoby silnych i młodych ludzi skorych do eksperymentów z uśmiercaniem ludzi, pod warunkiem że nie wiąże się to z jakimiś okropnymi karami.

Za pomocą kilku trafnie dobranych słów zniszczył pan moje życie - powiedziałem. - O ileż uboższy jestem teraz niż minutę temu.

A póki jest życie...Póty jest życie.

- Jest mała szansa, że się jeszcze kiedyś zobaczymy.
- No to co? - zapytał.
Wzruszyłem ramionami.
- No to nic.
- Właśnie - powiedział. - Nic i nic, i jeszcze raz nic.

(...) śmierć dla nikogo nie jest wyróżnieniem.

Jeśli nie byłem za dobrym ojcem ani w ogóle kimkolwiek to dlatego, że już na długo przed śmiercią czułem się jak trup. Nikt mnie nie kochał, w niczym się nie wyróżniałem, nic mnie nie interesowało, miałem dość handlowania rondlami i patelniami i oglądania telewizji - czyli że byłem jak trup i za daleko zabrnąłem, żeby wrócić.