Cytaty pisarzy

Ostatecznie przypominamy samotne bryły metalu krążące po osobnych orbitach. Z oddali wyglądamy jak piękne spadające gwiazdy, które jednak w rzeczywistości są więzieniami, gdzie każda z nas tkwi zamknięta samotnie, zmierzając donikąd. Kiedy przecinają się orbity tych satelitów, możemy się spotkać. Może nawet otworzyć przed sobą serca. Ale tylko na krótką chwilę. Już w następnej pogrążamy się w absolutnej samotności. Dopóki nie spłoniemy i nie obrócimy się w nicość.

Jeżeli nie rozumiesz bez tłumaczenia, to znaczy, że nie zrozumiesz, choćbym ci nie wiem ile tłumaczył.

Nasza normalność polega na tym, że zdajemy sobie sprawę z własnej nienormalności.

Żadna prawda nie może uleczyć smutku po stracie ukochanej osoby. Nie może go uleczyć żadna prawda, żadna uczciwość, żadna siła, żadna dobroć. Przeżywszy ten smutek w pełni, możemy się jedynie czegoś z niego nauczyć, lecz to, czego się nauczymy, wcale nam się nie przyda, kiedy nadejdzie następny, niemożliwy do przewidzenia smutek.

Nawet bez naszego udziału wszystko ułoży się tak, jak ma się ułożyć, i choćby człowiek nie wiem jak się starał, prędzej czy później ktoś zostanie zraniony. Takie jest życie.

Dlaczego ludzie muszą być tak samotni? Jaki to ma sens? Na tym świecie żyją miliony ludzi; każdy z nich tęskni, szuka spełnienia u innych, a jednak się izoluje. Dlaczego? Czy Ziemia powstała tylko po to, by pielęgnować ludzką samotność?

Jeżeli uda się pokochać choć jedną osobę, to życie ma sens. Nawet jeśli nie można być z tym człowiekiem.

Wspomnienia ogrzewają człowieka od środka. Ale jednocześnie siekają go gwałtownie na kawałki.

Poza tym jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada cicho na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy.

Słuszne jest, abym równocześnie dawał i dostawał, przede wszystkim po to, żebym dalej mógł dawać.

Jeśli prowadzę wojnę, żeby uzyskać pokój, buduję wojnę. Pokój nie jest stanem, który można osiągnąć poprzez wojnę. (...) Gdyż pokój można osiągnąć tylko budując pokój.

Człowiek przyjmuje poważne pozy, lecz w głębi serca waha się, wątpi, doznaje rozpaczy.

Przyszłość zawarta jest w teraźniejszości.

Człowiek, żeby wzrastać, musi tworzyć, a nie powtarzać.

Kłamstwo może dawać skutki potężne.

Oto prawda o człowieku - istnieje dlatego, że ma duszę.

Ten bowiem dojdzie najdalej i osiągnie najwięcej, kto trudził się wbrew swej naturze. Gdyż najważniejsza we wszystkim jest miłość.

Wygnanie nie rozdziera człowieka. Ono go niszczy powoli.

Zamknął za sobą drzwi. Szedł ulicą wśród nierozpoznawalnego nocnego tłumu, stawiając pierwsze kroki na drodze ku zwycięstwu.
Ona pozostała sama. Patrzyła ze smutkiem na kwiaty, na książki, na to zacisze domowe, które dla niego było już tylko - dnem morza.

Człowiek jest ożywiany przede wszystkim przez siły niewidzialne. Kieruje nim Duch.